Προσωπικό ιστολόγιο

Προσωπικό ιστολόγιο

29 Αυγούστου 2016

Τον άνθρωπο σαν εμένα


Μην πλησιάσεις ποτέ άνθρωπο που γράφει, ζωγραφίζει ή δε βλέπει τηλεόραση. 
Μην πλησιάσεις κάποιον που λέει λιγότερα απ’ όσα ξέρει και καταλαβαίνει περισσότερα απ’ όσα δείχνει. 
Οι άνθρωποι αυτοί μπερδεύουν. 
Μείνε μακριά απ' αυτούς που αγαπάνε παράξενα πράγματα όπως η μυρωδιά και η υφή των αντικειμένων. 
Που τους τραβάει σαν μαγνήτης το διαφορετικό. 
Που ψυχαναγκαστικά διαχωρίζουν τους όρους «μοναχικότητα» και «μοναξιά».
Ανθρώπους που βαδίζουν μόνοι,  μα αλληλεπιδρούν σε κάθε ευκαιρία ιδιόρρυθμα με το σύνολο.
Που κάποιοι τρελοί μυστικά τους θαυμάζουν και κάποιοι αδαείς χλευάζουν γιατί μόνο με αυτούς μπορούν.
Μην πλησιάζεις ανθρώπους άναρχους που αντί να έχουν συγκεκριμένο δόγμα άγονται και φέρονται με βάση τη δύναμη της αγάπης. 
Ανθρώπους που ζουν χωρίς να αυταπατώνται ή να στρατεύονται όπως τους έμαθε η μαμά κι ο μπαμπάς.

Μείνε μακριά, δεν αξίζει ο κόπος. 

Κάνε παρέα  καλύτερα με άτομα που ξέρουν να βάζουν τις ζωές τους σε κουτάκια, που γουστάρουν η μόστρα τους να είναι πιο φασαριόζα από την ουσία τους. 
Που συμπεριφέρονται πάντα σωστά ακόμα κι όταν δεν το εννοούν. 
Πλησίασε, ερωτεύσου και αγάπησε ανθρώπους που είναι πάντα συνεσταλμένοι, που δεν αμφιβάλλουν, που δε σε ζαλίζουν με άβολες συζητήσεις. 
Που λένε εύκολα «ναι» γιατί πρέπει, χωρίς να ρωτάνε γιατί.
Που οι γύρω τους κρίνουν μόνο ψιθυριστά, χωρίς να είναι παρόντες, για τα χειρότερα πταίσματα.

Μην ερωτεύεσαι ανθρώπους ακαταλαβήστικους, γιατί αν τύχει και τους αγαπήσεις η καρδιά σου δε θ’ αντέξει την αποκωδικοποίηση.
Οι άνθρωποι που σκέφτονται είναι δύσκολοι κι απαιτητικοί.
Επηρεάζονται διαρκώς από νέες ιδέες, εκφράζουν απόψεις που απαιτούν πράξεις, συγκινούνται με πράγματα που δεν προσέχει η πλειοψηφία. 
Ονειρεύονται κι αιθεροβατούν εν γνώσει τους. 
Έχουν λόγο, θα πάνε κόντρα, θα σου πουν πράγματα περίεργα που δεν είσαι μαθημένος για ν’ ακούσεις. 
Θα σε εξαντλήσουν επειδή ζουν για την συναίσθημα και οι συναντήσεις μαζί τους σπάνια θα σ' αφήσουν όπως σε βρήκαν.

Μείνε μακριά από ανθρώπους σαν αυτούς. Είναι καμένα χαρτιά. 
Γελάνε πολύ, παθιάζονται για μικροπράγματα, ταλαιπωρούν και ζητούν αποδείξεις για τα πάντα. 
Είναι εξαντλητικοί, θέλουν εναλλαγές, θέλουν χρώμα
Είναι δύσπιστοι μπροστά στις εύκολες νίκες. 

Μείνε μακριά από αυτούς τους τρελούς με τις εύθραυστες καρδιές που πιστεύουν σε χαζομάρες όπως το «μαζί» και το «για πάντα». Δεν θ’ αντέξεις την επιμονή με την οποία θ’ απαιτούν την προσοχή και την αφοσίωσή σου. 
Μην πλησιάζεις ανθρώπους σαν κι αυτούς αν δε διατίθεσαι να χάσεις τη βολή σου. Δε χρειάζεται να κουράζεσαι άδικα. 
Αυτοί πιστεύουν στη μαγεία, στο άπιαστο και ζητάνε πολλά που δυστυχώς δεν είναι απτά, μα «αγοράζονται» με προσπάθεια και ψυχή.
Έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους κι ένα εγώ γιγάντιο όσο η καρδιά τους. 
Απολαμβάνουν τα κομπλιμέντα ανερυθρίαστα και λένε ευθαρσώς «ευχαριστώ» αντί να προσποιούνται πως κοκκινίζουν με ταπεινοφροσύνη μπροστά στην υπερβολή. 
Δεν έχουν ανάγκη από δήθεν μετριοπάθειες, άλλωστε μέσα από τις πιο μεγάλες τους καταστροφές έμαθαν πως για να αγαπήσεις έναν άλλον άνθρωπο πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου.

Και δεν ξέρεις πόσο ίδρωσαν γι’ αυτό. 

Δε θα κάνουν τη χάρη, λοιπόν, να κατεβάσουν το κεφάλι.
Μείνε μακριά από ανθρώπους σαν αυτούς, γιατί μαζί τους θα γνωρίσεις έναν άλλο κόσμο ακόμα και στα μέρη που πηγαίνουν οι πολλοί. 
Θα πονέσουν τα πόδια σου από το ατέλειωτο περπάτημα, το στομάχι σου από το ατέρμονο γέλιο. Θα χαίρονται με καραγκιοζιλίκια και θα σε κρατάνε αγκαλιά όλο το βράδυ χωρίς να τους νοιάζει αν βολεύεσαι ή όχι. 
Θα σε προσέχουν και θα νοιάζονται αν έφτασες σπίτι, αν είχες δύσκολη μέρα, αν κοιμήθηκες καλά, επειδή άνθρωποι σαν αυτούς είναι απροσάρμοστοι και δεν ξέρουν να δείχνουν αλλιώς -πιο ήσυχα- το ενδιαφέρον τους.
Ή απλά θεωρούν πως οι πιασάρικες οι λέξεις που φωνάζουν για κάθε περίσταση έχουν χάσει πια το νόημά τους απ' την ακατάσχετη πολυχρησία.

Δίπλα τους θα ξεχάσεις τι θα πει βαρεμάρα κι αυτό είναι όσο εξοντωτικό ακούγεται. 
Οι εκπλήξεις θα σε κάνουν να βρίσκεσαι συνεχώς σε επιφυλακή.

Θ' αγαπήσουν σ’ εσένα αυτά που οι άλλοι μισούν. 
Θα σε κάνουν να προσδιορίζεσαι με όσα πριν ντρεπόσουν να παραδεχτείς ότι έχεις.
Θα κολακεύεσαι με το να εκθειάζονται όλα όσα πριν θεωρούσες κρυφές σου αδυναμίες.

Δε θα μπορείς ποτέ να προβλέψεις τις αντιδράσεις τους.
Θα θεωρούν αυτονόητο πως αξίζουν να τους σκέφτεσαι ακόμα και τις στιγμές που δεν είναι τριγύρω. 
Δε θα σ' αγαπήσουν επειδή σ' έχουν ανάγκη, αυτοί προσπαθούν να μην έχουν ανάγκη κανέναν. 
Θα σ' αγαπήσουν γιατί σε διάλεξαν ανάμεσα σε τόσους. 
Κι αυτή να ξέρεις είναι η χειρότερη αγάπη όλων, αγάπη καταδικαστική.
Έτσι που δε θα μπορέσεις να ξαναζήσεις με κανέναν άλλον άνθρωπο χωρίς να θυμάσαι και να γελάς χωρίς να το θέλεις.

Τέτοιος άνθρωπος είμαι κι εγώ. 

Γι’ αυτό σου λέω, μην πέσεις στην παγίδα γιατί μετά δεν έχει επιστροφή.

Μετά δε γίνεται οι ταινίες να μην έχουν διπλό νόημα, τα πράγματα γύρω να έχουν μόνο μια όψη, να ξαναζήσεις πιστεύοντας πως μόνο ορισμένοι άνθρωποι ταιριάζουν. 
Μην πλησιάσεις γιατί τα κουσούρια είναι πολλά και μεταδοτικά. Θα σου δυσκολέψουν τη ζωή κι εσύ δεν έχεις χρόνο για χάσιμο, όπως όλοι μας άλλωστε. 

Μπορεί να σε συμπαθήσουν και πρόσεχε, γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν χρόνο για θαύματα ακόμα και με τους πιο δύσκολους και λιγόψυχους αντιπάλους.

Όπως σου τα λέω και τα διαβάζεις, λοιπόν. 

Ποιος ξέρει, κάποια στιγμή μπορεί να ηττηθούν και θα ξεβάψουν.

Γιατί αν αγαπήσεις άνθρωπο πολύχρωμο, θα δεις πως δύσκολα επιστρέφεις σ' έναν κόσμο που είναι καταδικασμένος να είναι ασπρόμαυρος.

22 Ιανουαρίου 2016

Μην προσπαθείς να χωρέσεις εκεί που περισσεύεις

Σε όλες τις περιπτώσεις, οι σχέσεις που συνάπτουμε βασίζονται σε ένα και μοναδικό πράγμα: την επιθυμία. 
Επιθυμία είναι αυτή η ακατανίκητη δύναμη να είσαι μέρος της ζωής του ανθρώπου που επιθυμείς. 
Να θες να τον μάθεις, να θες να τον ζήσεις και να τον κάνεις χαρούμενο.

Είτε μιλάμε για ερωτικές είτε για φιλικές, συγγενικές ή κοινωνικές σχέσεις ο γνώμονας είναι κοινός. 

Να θέλεις και να θέλει ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου να υπάρχετε ο ένας στη ζωή του άλλου και να την κάνετε εύκολη και όμορφη. 

Να διακρίνεις χωρίς προσπάθεια ότι, όπως εσύ παίρνεις την πρωτοβουλία και τον ζητάς, κάνει το ίδιο κι αυτός. 
Ότι σκοπός σου και σκοπός του είναι να αντλείτε χαρά από τη συνύπαρξη, φιλία ή σχέση που έχετε. 
Να κυριαρχεί από κοινού η αυθόρμητη και διαρκής αναζήτηση για επαφή και εγγύτητα.

Για να συμπληρωθεί λοιπόν το παζλ της ιδανικής κι ευτυχισμένης συνύπαρξης χρειάζεται από την ίδια επιθυμία να διακατέχεται και το άλλο πρόσωπο. 
Χρειάζεται να είναι αμφίπλευρη η επιθυμία για να γίνει χαρά, γέλιο κι όμορφη αγάπη. 
Αν είναι έστω και λίγο λιγότερη, τότε μιλάμε για ανισότητα επιθυμίας, μιλάμε ότι κάποιος από τους δυο είναι λιγότερο ποθητός, άρα μπορεί σε κάποιες φάσεις και ανεπιθύμητος.

Κι επειδή δεν υπάρχει λίγο ή πολύ σε αυτά, μιας κι είναι αδιανόητο να επιθυμείς κάποιον λίγο ή πολύ, τότε μπορούμε να πούμε ότι στην ουσία δε σε θέλει κοντά του. 

Διότι αν δε σε θέλει όπως τον θες, αν αντέχει μακριά σου, αν συμπεριφέρεται στεγνά, φορώντας συναισθηματικούς αερόσακους και  δε βγάζει τον εγωισμό από τη μέση για να σου κάνει χώρο στη ζωή του για να μπεις, τότε με απλά λόγια σημαίνει ότι του είσαι ανεπιθύμητος.

Μπορεί να είσαι ένας τρόπος να ξεσκάσει, μπορεί να είσαι το παιχνίδι του για να γελά, ίσως να περνάει ευχάριστα την ώρα του με τα δικά σου παιχνίδια όταν πλήττει, δεν είσαι όμως η επιλογή του. 
Δεν είσαι το τηλεφώνημα που πήρε και ζήτησε με τρεμάμενη φωνή το ευγενές συναίσθημά σου σου κι ούτε το γραπτό μήνυμα που λέει «σε σκέφτομαι τις πιο γεμάτες ώρες».

Και στις υπόλοιπες σχέσεις σου αν βλέπεις ότι του άλλου δεν του ταιριάζεις ως ον ή εσένα δε σου ταιριάζει, αν για κάποιο λόγο σου είναι ή του είσαι φορτικός, αν δεν έχεις τι να πεις και βαριέσαι να ανοίξεις το στόμα σου για μια γλυκιά κουβέντα ή απλά σας χωρίζουνε έτη φωτός σε γενικότερη αντίληψη, σκέψεις και αξίες, τότε είναι καλύτερα να αποχωρήσεις ακέραιος.

Δεν μπορείς να κυνηγήσεις κανενός την αγάπη, την αποδοχή ή την κατανόηση αν δεν είναι σε θέση να σου τα προσφέρει από μόνος του. 

Μέγα προσόν να ξέρεις πού είσαι ανεπιθύμητος και να την κάνεις με ελαφρά.

Γιατί να κάνεις προσπάθεια να χωρέσεις εκεί που περισσεύεις; 
Γιατί να στριμωχτείς και να θεωρηθείς δυσάρεστος και κουραστικός κι από πάνω;

Να έχεις το θάρρος και την αξιοπρέπεια να φεύγεις από εκεί που δε σε θέλουν.
 
Δε χρειάζεται να στο πουν για να το κάνεις.
Όσοι βέβαια το θέλουν πραγματικά δεν το δηλώνουν. Οι δηλώσεις πάντα είναι για να κόψουν στα δυο και να πονέσουν.

Να παραμερίσεις και να βρεις τρόπο να θάψεις αν χρειαστεί την επιθυμία σου για τον άλλον και να εξαφανιστείς. 
Προϋποθέτει ωριμότητα και δικαιοσύνη προς τον εαυτό σου να μπορείς να διακρίνεις ότι με το να φύγεις δίνεις στον άλλον το δώρο της ελευθερίας να επιλέξει ή να κρατήσει στη ζωή του τα πρόσωπα που τον ευχαριστούν. 

Σέβεσαι αυτό του το δικαίωμα. 

Γιατί να πρέπει σώνει και καλά να είσαι εσύ ένα απ' αυτά;

Την κάνεις λοιπόν με ελαφρά. 

Δεν είναι τυχαία αυτή η έκφραση. 
Με ελαφρά σημαίνει να διαχειριστείς την απόρριψη με ηρεμία και κάποια ανακούφιση. Σημαίνει πως όσο και να θες εσύ αυτό το πρόσωπο στη ζωή σου, μεγαλύτερη σημασία έχει τελικά πώς νιώθει εκείνο. 
Αν εκείνο, καταπιέζεται, κουράζεται και του γίνεσαι ενόχληση, το να φύγεις με μούτρα και με βαριά καρδιά το κάνει ακόμα χειρότερο. Δείχνει κακομαθημένη και χειριστική συμπεριφορά. 

Αυτό είναι κάτι που αφορά εσένα. 
Δε χρειάζεται ο άλλος να νιώσει και τύψεις από πάνω που δεν του κάνεις. 
Δεν του κάνεις ως ύπαρξη, όπως εσένα δε σου κάνουν πολλοί. 
Έτσι είναι η ζωή, αποδέξου το και προχώρα, για να μπορέσεις να βρεις αυτόν τον άνθρωπο που θα σε θέλει στη ζωή του με τον ίδιο τρόπο που τον θες κι εσύ. Και αν είναι έτσι θα το καταλάβεις, θα είναι πασίδηλο, θα σε κάνει να το ξέρεις συνέχεια.

Δύσκολο πράγμα, θα μου πεις, η ύπαρξη αμοιβαίας επιθυμίας, αλλά έτσι είναι όλα τα ωραία πράγματα: δυσεύρετα και σπάνια. 
Θέλουν κόπο να τα βρεις κι άλλο τόσο να τα κρατήσεις. 

Γι' αυτό είναι και τόσο αξιόλογα.

Μα θα σκεφτείς επίσης πως αν ο άλλος δε μάθει πόσο πολύ τον θες στη ζωή σου θα σε θεωρήσει λιποτάκτη ή θα πιστέψει τελικά ότι κι εσύ δεν τον ήθελες και τόσο.

Όχι, αν δεν το έχεις κάνεις εξ αρχής, να το φωνάξεις ευθαρσώς στο τέλος, να εκτεθείς, να μιλήσεις για όσα νιώθεις χωρίς ίχνος εγωισμού. 

Φρόντισε να μην υπάρχει ίχνος αμφιβολίας για την κατάφωρη αγάπη σου.

Να βρεις τα λόγια εκείνα τα απλά και τα αληθινά, ίσως και φορτισμένα, που θα του δείξουν αυτά που νιώθεις κι όχι τα λόγια τα ασφαλή, πεζά και χιλιοειπωμένα που σε προστατεύουν μεν, έχεις όμως στο πίσω μέρος του μυαλού σου να κατακτήσεις την ψυχή που έχεις απέναντι σου ή να βιάσεις αισθήματα που δεν είναι σε θέση να εκφραστούν. Κι αυτό δε δείχνει σεβασμό.

Η επιθυμία του για σένα δεν είναι στο χέρι σου, μόνο στο δικό του. 

Έχουμε αυτόν που μας θέλει στη ζωή του και μας δίνεται άνευ όρων κι όχι αυτόν που κοιτάμε να φέρουμε τον κόσμο ανάποδα για να τον κατακτήσουμε με το στανιό. 

Γιατί ακόμα κι αν το πετύχουμε, θα έχουμε καταφέρει να κερδίσουμε το στοίχημα κι όχι τον άνθρωπο. 

14 Δεκεμβρίου 2015

Εκείνοι οι γελαστοί άνθρωποι με τα θλιμμένα μάτια

Υπάρχουν κι εκείνοι οι άνθρωποι που τους λένε χαζούς.
Κελαηδούν ολοένα, μιλώντας για τα πιο παράξενα μα και τα πιο συνηθισμένα.
Πολλές φορές μπορεί να σε κουράζουν και να κοροϊδεύεις την αλλόκοτη χαρά τους. Άλλοτε, πάλι, μπορεί και να τους αποφεύγεις, αρνούμενος να μπλεχτείς στη θορυβώδη κουβέντα τους.
Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που θα γνωρίσουν εύκολα τον άλλο, θα μοιράσουν την καλημέρα τους, θα πουν και δυο κουβέντες στην άκρη του δρόμου.
Θα τους δεις να χαμογελούν πλατιά. Να έχουν μια καλή κουβέντα για όλους. Να ξέρουν κάτι παραπάνω για πράγματα που αγαπούν. Για εκείνα είναι, άλλωστε, που μιλούν με ενθουσιασμό.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι κομήτες σου και θα σε στηρίξουν όποτε το θελήσεις. Θα είναι εκεί να τρέξουν στην ανάγκη, να βοηθήσουν σαν το ζητήσεις, να μιλήσουν όταν πρέπει.
Θα κάνουν τους καραγκιόζηδες για να χαμογελάσεις και τους ανόητους σαν νιώσουν πως κάτι δεν πρέπει καν να αναφερθεί.
Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που τους έχεις κι ας μην τους ξέρεις καθόλου.
Γιατί, αλήθεια, δεν τους ξέρεις.
Αν καθίσεις να αναρωτηθείς πόσες ήταν οι φορές που καθίσατε απέναντι και μιλήσατε για εκείνους, για τα προβλήματα και τις χαρές τους, θα δεις πως κάτι δεν πάει καλά.
Θα συνειδητοποιήσεις πως είναι ελάχιστες φορές που ο αναστεναγμός τους δε συνοδεύτηκε από ένα πλατύ χαμόγελο κι ένα αφοπλιστικό “καλά είμαι, μην ανησυχείς”.
Μα δεν ήταν. Καθόλου καλά.
Αυτοί οι άνθρωποι, που μιλούν για τα πάντα και πολύ, είναι αυτοί που κρατούν τον εαυτό τους βαθιά σφραγισμένο. Τον κρατούν στη σκιά όχι από συμφέρον μα από αυτοπροστασία.
Έμαθαν να ζουν για τους άλλους και να κρατούν τους εαυτούς τους στην αφάνεια.
Κι όμως, εσύ από τη φλυαρία τους, μπορεί να τους πεις κι εγωιστές.
Αν καθίσεις, όμως, να αναρωτηθείς τι είναι αυτό που λένε και τι αξία έχει, θα καταλάβεις την αλήθεια.
Τίποτα σημαντικό. Τίποτα εξομολογητικό, πέρα από την επιφάνεια.
Το βάθος τους δεν το δείξανε ποτέ και σε κανέναν.
Δεν αφήσανε ποτέ κανείς να κολυμπήσει στα νερά τους. Να δει τις αδυναμίες, τα πάθη και τα ζόρια τους.
Κι όχι γιατί δε θέλησαν.
Μα γιατί δεν προσπάθησε κανείς.
Κανείς δεν ασχολήθηκε, παρασυρμένος από αυτή την επιφανειακή ευφορία, να ανακαλύψει τι μπορεί να κρύβουν στα σκοτάδια τους.
Γιατί κι αυτοί, οι φωτεινοί άνθρωποι που θα σε συντρέξουν πάντα, έχουν τα δικά τους σκοτάδια.
Που για χρόνια περίμεναν κάποιον να τα ανακαλύψει. Να προχωρήσει πεισματικά προς το μέρος τους και να μη αρκεστεί σε εκείνο που θα του πουν.
Αυτόν που θα καταλάβει πως το χαμογελαστό “καλά είμαι” τους, μπορεί να είναι ο πιο σπαρακτικός λυγμός.
Μια κραυγή βοήθειας για την απέραντη μοναξιά του να είσαι διαρκώς δίπλα σε κόσμο μα να μη σε ξέρει κανείς.
Να μην έχει κατορθώσει κανείς να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, να ανακαλύψει την αλήθεια.
Αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούν ένα γέλιο στα χείλη, μια θλίψη στα μάτια και μια μοναξιά στην καρδιά.
Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν να τους μάθεις καλύτερα.
Αξίζουν να τους σταθείς.
Αξίζουν να επιμείνεις.
Κι ας μη σου πουν αμέσως. Ας μην παραδώσουν αμαχητί τα τείχη του εαυτού τους. Ας κρατήσουν άμυνα, παρασυρμένοι από χρόνια και χρόνια μοναξιάς.
Αν επιμείνεις, όμως, θα τους κερδίσεις και θα ανοιχτούν. Και μαζί με αυτούς κι ένας ολόκληρος κόσμος που κρατούν βαθιά κρυμμένο.
Κι αυτοί θα μοιραστούν τη μοναξιά τους κι εσύ θα έχεις κερδίσει έναν άνθρωπο.
Να τον αγαπήσεις, να τον εκτιμήσεις, να τον βάλεις άνευ όρων στη ζωή σου.
Γιατί εκείνοι, οι χαζοί που μπορεί να μην εκτιμάς και τόσο, δε θα σε προδώσουν ποτέ.
Κι εσύ κι εγώ κι όλοι μας, μέσα σε τούτο το χάος που ονομάστηκε ζωή, έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που θα χαμογελούν και δε θα μας προδώσουν ποτέ…
Γι’αυτό αν ποτέ βρεθούν στο δρόμο σου, αν ποτέ αναγνωρίσεις το γέλιο τους, μην τους αφήσεις να φύγουν.
Κράτα τους…

25 Νοεμβρίου 2015

"Γυναίκες φοβισμένες"


Η Αννούλα με το Στέλιο είναι ζευγάρι εδώ και 7 χρόνια. 
Η σχέση τους τραβιέται απ' τα μαλλιά κι εκείνη ψάχνει όλα όσα ξέχασε και τις λείπουν σε ξένες αγκαλιές, δυο φορές την εβδομάδα στα κλεφτά. 
Δεν αποκαλύπτει ότι δεν είναι ευτυχισμένη. 
Τελματώνει σε έλη, ανασφαλής και μόνη μαζί του, να προσπαθεί να καλύψει τα χάσματα μέσα της. 

Η Δημητρούλα από την άλλη, πουλάει στο Δημήτρη σεξ. Μόνο σεξ.   Επιδεικνύει την ευκολία να τον αποχωρίζεται μετά από κάθε συνεδρία. Γυρίζει στο σπίτι και κλαίει με λυγμούς. 
Δεν ξεκαθαρίζει όμως πως αυτό που επιζητεί διαφέρει παρασάγγας από εκείνο που έχουν. 
Δεν ξεκαθαρίζει πως είναι ερωτευμένη, πως τον χρειάζεται δίπλα της, πως είναι τα πάντα γι' αυτήν. 
Μόνο και μόνο από φόβο πως εκείνος θα πετάξει μακριά. 

Θρονιάστηκαν στον καναπέ τους, έβαλαν και τις γόβες στην παπουτσοθήκη. 
Ο εαυτός τους βρίσκεται σε προχωρημένη σήψη.

Με αυτά τα δύο παραδείγματα, απευθύνομαι σε εκείνες που το υποκοριστικό συνοδεύει πάντα το όνομα τους, όχι για λόγους γλυκύτητας και συμπάθειας, αλλά για λόγους μεγέθους. 
Του μεγέθους του αναστήματος. 
Και το ανάστημά μας ξεκινάει εκεί που τελειώνει το ύψος.

Το κοινό σημείο των γυναικών αυτών είναι προφανές. 
Δεν τολμούν να διεκδικήσουν, να εκφραστούν, να απαιτήσουν. 
Χαμηλή αυτοεκτίμηση και ανασφάλεια μπλοκάρει κάθε υγιή λίθο στα θεμέλια των σχέσεων που χτίζουν. 

Σχέσεις επιφανειακές, δομημένες σε γυάλινα πόδια. 
Καλυμμένες με προσωπίδες και μανδύες για να φαίνονται όμορφες. 

Γυναίκες σαν την Άννα και τη Δήμητρα συναντάς καθημερινά. 
Μπερδεμένες, αναποφάσιστες, μόνες στην ουσία. 
Κοστολογούν τον εαυτό τους φθηνά, τον πουλούν όσο-όσο με οδηγό το αρνητικό πρόσημο στην προσωπικότητά τους που οι ίδιες τοποθετούν. 

Βολεύονται και συμβιβάζονται, υπομένουν ζυγούς, γιατρεύουν πληγές, τραυλίζουν όλα όσα θέλουν να φωνάξουν. 

Σιωπούν. 

Θα τις ακούσεις συχνά να λένε παραμύθια, ηλίθιες δικαιολογίες που ωραιοποιούν καταστάσεις, φανταστικές ιστορίες που τάχα μου δήθεν τις εμποδίζουν να αρθρώσουν όλα όσα σκέφτονται στον εκάστοτε σύντροφο που έχουν απέναντι τους. 

Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις γυναίκες και τις άλλες, που διαλαλούν όλα όσα θέλουν είναι η εξής: 

Η γυναίκα που ξεκαθαρίζει με κάθε κόστος τα «θέλω» της, ήταν κάποτε φοβισμένη κι αυτή. 

Κατάφερε να αναπτύξει όμως μια σπουδαία ικανότητα. Έμαθε να βλέπει τα λάθη στις σκέψεις και τις πράξεις της. 
Κάτω από την πίεση της ανάγκης να μην τα επαναλάβει και να αποβάλλει τη μικροπρέπεια της, έκανε την ανατροπή που χρωστούσε στον εαυτό της. 

Έγινε περήφανη για εκείνη, ανακάλυψε τη δύναμη και το μεγαλείο μέσα της. Πίστεψε στα απόλυτα, χωρίς να δημιουργήσει υπερτροφικό εγώ. 
Έχτισε μια νέα προσωπικότητα που πρωτίστως αγαπάει και σέβεται τις ικανότητές της. 

Ισορρόπησε την πλάστιγγα χωρίς να βυθίζεται, χωρίς να γίνεται σκλάβα του ίδιου της του εαυτού. 

Βέβαια υπάρχει κόστος το οποίο πλήρωσε και ίσως πληρώνει ακόμη, όμως το κόστος αυτό της διασφαλίζει καθαρότητα στο βλέμμα και λιγότερες πληγές στη σάρκα και την ψυχή της. 
Της εξασφαλίζει ακόμη, τον σεβασμό του απέναντί της, γιατί είναι κάποια που πρώτα απ' όλα είναι ειλικρινής με την ίδια. 

Στην σαγηνευτικά έξυπνη Δήμητρα και στην άκρως ερωτεύσιμη Άννα λοιπόν που ακόμη ταλαντεύονται, εθελοτυφλούν, κοροϊδεύουν και παραμυθιάζονται. 
Σ' αυτές που καταπιέζουν και καταπιέζονται, ψυχαναγκάζουν και ψυχαναγκάζονται να μη χάσουν τον άντρα που τους έκανε τη χάρη να γυρίσει να τις κοιτάξει, θα έλεγα τα εξής :     

Βρες το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα. 

Μη φοβάσαι την κριτική. 
Νιώσε ελεύθερη και όχι καταπτοημένη, πάψε να είσαι πονηρή. 

Ερωτεύσου ελεύθερα και όχι στα κλεφτά. 

Μη περιφρονείς τον εαυτό σου, εσύ καθορίζεις και διακηρύσσεις τη θέση που σου ανήκει. 

Το οφείλεις και σε εκείνον που σε θέλει για αυτό που είσαι και σου δίνεται αλλά εσύ θα βιαστείς να τον χαρακτηρίσεις «βλαμμένο» κλείνοντάς του την πόρτα.
  
Γιατί αν δεν εκφράσουμε εμείς τα συναισθήματά μας, αν δε θέσουμε επί τάπητος τις ανάγκες μας, πώς ο απέναντί μας να μας κάνει ευτυχισμένες;
Αν προβάλουμε φρούδες ανάγκες που δε μας εκφράζουν και δείχνουμε ικανοποιημένες ενώ δεν είμαστε, πώς θα προχωρήσει μια οποιαδήποτε σχέση; 

Να λέτε πάντα αυτό που σκέφτεστε κι αισθάνεστε. 
Να νιώθετε, να νιώθετε έντονα, να αγαπάτε και να το δείχνετε, να απαιτείτε, να μαλώνετε και να χτυπάτε το χέρι στο τραπέζι κι ας πονέσει μετά.

Να χωρίζετε και να σμίγετε ξανά. 
Να μισείτε και να λατρεύετε από την αρχή. 

Άλλωστε όσα μας κάνουν ανθρώπους, είναι εκείνα ακριβώς. 
Τα συναισθήματά μας.