Εκείνοι οι γελαστοί άνθρωποι με τα θλιμμένα μάτια

Υπάρχουν κι εκείνοι οι άνθρωποι που τους λένε χαζούς.

Κελαηδούν ολοένα, μιλώντας για τα πιο παράξενα μα και τα πιο συνηθισμένα.

Πολλές φορές μπορεί να σε κουράζουν και να κοροϊδεύεις την αλλόκοτη χαρά τους. Άλλοτε, πάλι, μπορεί και να τους αποφεύγεις, αρνούμενος να μπλεχτείς στη θορυβώδη κουβέντα τους.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που θα γνωρίσουν εύκολα τον άλλο, θα μοιράσουν την καλημέρα τους, θα πουν και δυο κουβέντες στην άκρη του δρόμου.

Θα τους δεις να χαμογελούν πλατιά. Να έχουν μια καλή κουβέντα για όλους. Να ξέρουν κάτι παραπάνω για πράγματα που αγαπούν. Για εκείνα είναι, άλλωστε, που μιλούν με ενθουσιασμό.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι κομήτες σου και θα σε στηρίξουν όποτε το θελήσεις. Θα είναι εκεί να τρέξουν στην ανάγκη, να βοηθήσουν σαν το ζητήσεις, να μιλήσουν όταν πρέπει.

Θα κάνουν τους καραγκιόζηδες για να χαμογελάσεις και τους ανόητους σαν νιώσουν πως κάτι δεν πρέπει καν να αναφερθεί.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που τους έχεις κι ας μην τους ξέρεις καθόλου.
Γιατί, αλήθεια, δεν τους ξέρεις.

Αν καθίσεις να αναρωτηθείς πόσες ήταν οι φορές που καθίσατε απέναντι και μιλήσατε για εκείνους, για τα προβλήματα και τις χαρές τους, θα δεις πως κάτι δεν πάει καλά.

Θα συνειδητοποιήσεις πως είναι ελάχιστες φορές που ο αναστεναγμός τους δε συνοδεύτηκε από ένα πλατύ χαμόγελο κι ένα αφοπλιστικό “καλά είμαι, μην ανησυχείς”.

Μα δεν ήταν. Καθόλου καλά.

Αυτοί οι άνθρωποι, που μιλούν για τα πάντα και πολύ, είναι αυτοί που κρατούν τον εαυτό τους βαθιά σφραγισμένο. Τον κρατούν στη σκιά όχι από συμφέρον μα από αυτοπροστασία.

Έμαθαν να ζουν για τους άλλους και να κρατούν τους εαυτούς τους στην αφάνεια.

Κι όμως, εσύ από τη φλυαρία τους, μπορεί να τους πεις κι εγωιστές.

Αν καθίσεις, όμως, να αναρωτηθείς τι είναι αυτό που λένε και τι αξία έχει, θα καταλάβεις την αλήθεια.

Τίποτα σημαντικό. Τίποτα εξομολογητικό, πέρα από την επιφάνεια.

Το βάθος τους δεν το δείξανε ποτέ και σε κανέναν.

Δεν αφήσανε ποτέ κανείς να κολυμπήσει στα νερά τους. Να δει τις αδυναμίες, τα πάθη και τα ζόρια τους.
Κι όχι γιατί δε θέλησαν.

Μα γιατί δεν προσπάθησε κανείς.

Κανείς δεν ασχολήθηκε, παρασυρμένος από αυτή την επιφανειακή ευφορία, να ανακαλύψει τι μπορεί να κρύβουν στα σκοτάδια τους.

Γιατί κι αυτοί, οι φωτεινοί άνθρωποι που θα σε συντρέξουν πάντα, έχουν τα δικά τους σκοτάδια.
Που για χρόνια περίμεναν κάποιον να τα ανακαλύψει. Να προχωρήσει πεισματικά προς το μέρος τους και να μη αρκεστεί σε εκείνο που θα του πουν.

Αυτόν που θα καταλάβει πως το χαμογελαστό “καλά είμαι” τους, μπορεί να είναι ο πιο σπαρακτικός λυγμός.

Μια κραυγή βοήθειας για την απέραντη μοναξιά του να είσαι διαρκώς δίπλα σε κόσμο μα να μη σε ξέρει κανείς.

Να μην έχει κατορθώσει κανείς να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, να ανακαλύψει την αλήθεια.

Αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούν ένα γέλιο στα χείλη, μια θλίψη στα μάτια και μια μοναξιά στην καρδιά.

Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν να τους μάθεις καλύτερα.

Αξίζουν να τους σταθείς.

Αξίζουν να επιμείνεις.

Κι ας μη σου πουν αμέσως. Ας μην παραδώσουν αμαχητί τα τείχη του εαυτού τους. Ας κρατήσουν άμυνα, παρασυρμένοι από χρόνια και χρόνια μοναξιάς.

Αν επιμείνεις, όμως, θα τους κερδίσεις και θα ανοιχτούν. Και μαζί με αυτούς κι ένας ολόκληρος κόσμος που κρατούν βαθιά κρυμμένο.

Κι αυτοί θα μοιραστούν τη μοναξιά τους κι εσύ θα έχεις κερδίσει έναν άνθρωπο.
Να τον αγαπήσεις, να τον εκτιμήσεις, να τον βάλεις άνευ όρων στη ζωή σου.

Γιατί εκείνοι, οι χαζοί που μπορεί να μην εκτιμάς και τόσο, δε θα σε προδώσουν ποτέ.

Κι εσύ κι εγώ κι όλοι μας, μέσα σε τούτο το χάος που ονομάστηκε ζωή, έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που θα χαμογελούν και δε θα μας προδώσουν ποτέ…

Γι’αυτό αν ποτέ βρεθούν στο δρόμο σου, αν ποτέ αναγνωρίσεις το γέλιο τους, μην τους αφήσεις να φύγουν.

Κράτα τους…

"Γυναίκες φοβισμένες"

Η Αννούλα με το Στέλιο είναι ζευγάρι εδώ και 7 χρόνια. 

Η σχέση τους τραβιέται απ' τα μαλλιά κι εκείνη ψάχνει όλα όσα ξέχασε και τις λείπουν σε ξένες αγκαλιές, δυο φορές την εβδομάδα στα κλεφτά. 

Δεν αποκαλύπτει ότι δεν είναι ευτυχισμένη. 

Τελματώνει σε έλη, ανασφαλής και μόνη μαζί του, να προσπαθεί να καλύψει τα χάσματα μέσα της. 

Η Δημητρούλα από την άλλη, πουλάει στο Δημήτρη σεξ. Μόνο σεξ.   Επιδεικνύει την ευκολία να τον αποχωρίζεται μετά από κάθε συνεδρία. Γυρίζει στο σπίτι και κλαίει με λυγμούς. 

Δεν ξεκαθαρίζει όμως πως αυτό που επιζητεί διαφέρει παρασάγγας από εκείνο που έχουν. 

Δεν ξεκαθαρίζει πως είναι ερωτευμένη, πως τον χρειάζεται δίπλα της, πως είναι τα πάντα γι' αυτήν. 

Μόνο και μόνο από φόβο πως εκείνος θα πετάξει μακριά. 

Θρονιάστηκαν στον καναπέ τους, έβαλαν και τις γόβες στην παπουτσοθήκη. 

Ο εαυτός τους βρίσκεται σε προχωρημένη σήψη.

Με αυτά τα δύο παραδείγματα, απευθύνομαι σε εκείνες που το υποκοριστικό συνοδεύει πάντα το όνομα τους, όχι για λόγους γλυκύτητας και συμπάθειας, αλλά για λόγους μεγέθους. 

Του μεγέθους του αναστήματος. 

Και το ανάστημά μας ξεκινάει εκεί που τελειώνει το ύψος.

Το κοινό σημείο των γυναικών αυτών είναι προφανές. 

Δεν τολμούν να διεκδικήσουν, να εκφραστούν, να απαιτήσουν. 

Χαμηλή αυτοεκτίμηση και ανασφάλεια μπλοκάρει κάθε υγιή λίθο στα θεμέλια των σχέσεων που χτίζουν. 

Σχέσεις επιφανειακές, δομημένες σε γυάλινα πόδια. 

Καλυμμένες με προσωπίδες και μανδύες για να φαίνονται όμορφες. 

Γυναίκες σαν την Άννα και τη Δήμητρα συναντάς καθημερινά. 

Μπερδεμένες, αναποφάσιστες, μόνες στην ουσία. 

Κοστολογούν τον εαυτό τους φθηνά, τον πουλούν όσο-όσο με οδηγό το αρνητικό πρόσημο στην προσωπικότητά τους που οι ίδιες τοποθετούν. 

Βολεύονται και συμβιβάζονται, υπομένουν ζυγούς, γιατρεύουν πληγές, τραυλίζουν όλα όσα θέλουν να φωνάξουν. 

Σιωπούν. 

Θα τις ακούσεις συχνά να λένε παραμύθια, ηλίθιες δικαιολογίες που ωραιοποιούν καταστάσεις, φανταστικές ιστορίες που τάχα μου δήθεν τις εμποδίζουν να αρθρώσουν όλα όσα σκέφτονται στον εκάστοτε σύντροφο που έχουν απέναντι τους. 

Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις γυναίκες και τις άλλες, που διαλαλούν όλα όσα θέλουν είναι η εξής: 

Η γυναίκα που ξεκαθαρίζει με κάθε κόστος τα «θέλω» της, ήταν κάποτε φοβισμένη κι αυτή. 

Κατάφερε να αναπτύξει όμως μια σπουδαία ικανότητα. Έμαθε να βλέπει τα λάθη στις σκέψεις και τις πράξεις της. 

Κάτω από την πίεση της ανάγκης να μην τα επαναλάβει και να αποβάλλει τη μικροπρέπεια της, έκανε την ανατροπή που χρωστούσε στον εαυτό της. 

Έγινε περήφανη για εκείνη, ανακάλυψε τη δύναμη και το μεγαλείο μέσα της. Πίστεψε στα απόλυτα, χωρίς να δημιουργήσει υπερτροφικό εγώ. 

Έχτισε μια νέα προσωπικότητα που πρωτίστως αγαπάει και σέβεται τις ικανότητές της. 

Ισορρόπησε την πλάστιγγα χωρίς να βυθίζεται, χωρίς να γίνεται σκλάβα του ίδιου της του εαυτού. 

Βέβαια υπάρχει κόστος το οποίο πλήρωσε και ίσως πληρώνει ακόμη, όμως το κόστος αυτό της διασφαλίζει καθαρότητα στο βλέμμα και λιγότερες πληγές στη σάρκα και την ψυχή της. 

Της εξασφαλίζει ακόμη, τον σεβασμό του απέναντί της, γιατί είναι κάποια που πρώτα απ' όλα είναι ειλικρινής με την ίδια. 

Στην σαγηνευτικά έξυπνη Δήμητρα και στην άκρως ερωτεύσιμη Άννα λοιπόν που ακόμη ταλαντεύονται, εθελοτυφλούν, κοροϊδεύουν και παραμυθιάζονται. 

Σ' αυτές που καταπιέζουν και καταπιέζονται, ψυχαναγκάζουν και ψυχαναγκάζονται να μη χάσουν τον άντρα που τους έκανε τη χάρη να γυρίσει να τις κοιτάξει, θα έλεγα τα εξής :     

Βρες το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα. 

Μη φοβάσαι την κριτική. 

Νιώσε ελεύθερη και όχι καταπτοημένη, πάψε να είσαι πονηρή. 

Ερωτεύσου ελεύθερα και όχι στα κλεφτά. 

Μη περιφρονείς τον εαυτό σου, εσύ καθορίζεις και διακηρύσσεις τη θέση που σου ανήκει. 

Το οφείλεις και σε εκείνον που σε θέλει για αυτό που είσαι και σου δίνεται αλλά εσύ θα βιαστείς να τον χαρακτηρίσεις «βλαμμένο» κλείνοντάς του την πόρτα.

  

Γιατί αν δεν εκφράσουμε εμείς τα συναισθήματά μας, αν δε θέσουμε επί τάπητος τις ανάγκες μας, πώς ο απέναντί μας να μας κάνει ευτυχισμένες;

Αν προβάλουμε φρούδες ανάγκες που δε μας εκφράζουν και δείχνουμε ικανοποιημένες ενώ δεν είμαστε, πώς θα προχωρήσει μια οποιαδήποτε σχέση; 

Να λέτε πάντα αυτό που σκέφτεστε κι αισθάνεστε. 

Να νιώθετε, να νιώθετε έντονα, να αγαπάτε και να το δείχνετε, να απαιτείτε, να μαλώνετε και να χτυπάτε το χέρι στο τραπέζι κι ας πονέσει μετά.

Να χωρίζετε και να σμίγετε ξανά. 

Να μισείτε και να λατρεύετε από την αρχή. 

Άλλωστε όσα μας κάνουν ανθρώπους, είναι εκείνα ακριβώς. 

Τα συναισθήματά μας.

                                                                                                                                                                                                                                           

Εξαρτημένες σχέσεις

Η ιστορία μας με κάποιους ανθρώπους είναι φαύλος κύκλος. 

Είναι αδύνατο να τους ξεπεράσεις. 

Όχι επειδή δε θέλεις, αλλά επειδή πολύ απλά δε γίνεται. 

Προσπαθείς, ξαναπροσπαθείς και μετά δωσ’ του κι άλλη προσπάθεια, αλλά δεν τα καταφέρνεις.

Είναι αυτοί που ήρθαν στη ζωή σου για να μείνουν. 

Αυτοί που έχουν «χτιστεί» στην καρδιά και το μυαλό σου με δέκα κιλά σκυρόδεμα και θα κατεδαφιστούν μαζί με σένα.

Όλοι ανεξαιρέτως, συγκεντρώνουν πάνω τους κάποια κοινά χαρακτηριστικά που σε καθιστούν εξαρτημένη.

Δεν είναι ο κούκλος με τις αναλογίες μοντέλου. 

Είναι ο απλός κοινός θνητός που ζει ανάμεσά μας. 

Που οι άλλες θα τον αγνοήσουν όμως εσύ θα κεντράρεις πάνω του.

Πέντε κουβέντες μαζί του σε συνδυασμό με το υπέρτατο σεξ σ’έκαναν να μην μπορείς να ξεκολλήσεις από δαύτον.

Και πρόσεξε τη σειρά που σου τα ανέφερα. 

Πρώτα σου ξεγύμνωσε το μυαλό και μετά το κορμί. 

Το μυαλό σου είναι αυτό που γαμήθηκε πρωτίστως, ας το πούμε τέλος πάντων. 

Και κάπου εκεί ήταν που σκέφτηκες: «Ορίστε, πάρε ό, τι έχω και δεν έχω. Εγώ μόνο μαζί σου θέλω να’μαι».

Έπειτα είναι κι αυτός ο τρόπος του σε όλα. 

Στο πώς κρατάει το ποτήρι, στο πώς ανάβει το τσιγάρο, στο πώς κινείται στο χώρο. 

Είναι η μουσική που ακούει, το βάδισμά του, το βλέμμα του. 

Ο ίδιος σαν οντότητα.

Κι εκείνη η κολόνια που μπορεί να τη φοράνε άλλοι δέκα εκατομμύρια άντρες σ’αυτό τον πλανήτη, αλλά πάνω του μυρίζει τόσο διαφορετικά.

Όλα αυτά τον ξεχώρισαν από τη μάζα που μέχρι πρότινος είχε περάσει απ’ τη ζωή σου.

Και δεν προσπάθησε και πολύ. 

Ήρθε όπως είναι και τα ισοπέδωσε όλα.

Χαρακτηριστικό του είναι επίσης ότι έχει κάποιου είδους εμφυτευμένο μικροτσιπάκι πάνω του και μόλις επιχειρήσεις να συνεχίσεις τη ζωή σου με κάποιον άλλο, αυτό ενεργοποιείται αυτόματα κι εκείνος εμφανίζεται από το πουθενά.

Επανέρχεται στο προσκήνιο ακριβώς τη στιγμή που είχες αρχίσει την απεξάρτηση, μόνο και μόνο για να σου θυμίσει ότι δεν τον ξεπέρασες ποτέ.

Στα κομμάτια να πάει ο νέος υποψήφιος. Εσύ θέλεις αυτόν και μόνο αυτόν.

Γαντζώνεσαι πάλι από πάνω του, το σεξ αποκτά μορφή ιεροτελεστίας και φτου κι απ’την αρχή. 

Βρίσκεσαι πάλι στο σημείο μηδέν πιο εξαρτημένη από ποτέ.

Κι όσο αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε φορά που επιχειρείς να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις πόσο τον ποθείς.

Γιατί τον συγκρίνεις με όλους, θέλοντας και μη.

Το ξέρετε και οι δύο πως αυτή η ιστορία δε θα τελειώσει σύντομα. 

Κι εκείνος έχει κάτι που νιώθει για σένα. 

Αποκλείεται να είναι μόνο το σεξ. 

Άλλωστε το βρίσκεις πλέον πιο εύκολα κι από τσιγάρα σε περίπτερο.

Ούτε είσαι η μοναδική γυναίκα στην οικουμένη που κάνει τέτοιο κρεβάτι.

Έχεις όμως κάτι που τον κάνει να σε ξεχωρίζει και να σε αναζητά ανάμεσα στις υπόλοιπες.

Τώρα είναι μάλλον η στιγμή που θα αναρωτηθείς γιατί δεν είναι πασιφανές.
Κι εγώ μαζί. 

Το γιατί δεν εκδηλώνεται είναι ένα άλλο κομμάτι που έχει να κάνει με το φόβο και την ανασφάλεια και δεν θα προσπαθήσω να το αναλύσω.

Αλλά και πάλι, αυτό είναι ακόμα ένα στοιχείο του που κατά βάθος σου αρέσει. 

Αυτή είναι και όλη του η γοητεία. 

Ότι λέει λίγα και καλά. 

Ξεστομίζει την κατάλληλη κουβέντα, την κατάλληλη στιγμή κι αποτελειώνεσαι, πάνω που είχες αρχίσει να πιστεύεις ότι έσβησαν όλα.
Μία του κουβέντα αρκεί, για να επανέλθουν στο μυαλό σου όλες οι αναμνήσεις που πίστευες πως είχες θάψει οριστικά. 

Όλα σε περιμένουν στη γωνία.

Είναι μεγάλος μαλάκας. 

Ο πιο μεγάλος απ’όλους. 

Αλλά τον θέλεις δίπλα σου. 

Γιατί είναι ο δικός σου, μοναδικός μαλάκας.

Και είναι εξάρτηση αυτού του είδους οι μαλάκες.

Γιατί ολόκληρος ο κόσμος σου περιστρέφεται γύρω απ’ αυτούς.

Όχι, δε χρήζεις ιατρικής βοήθειας. 

Απλά ασκούνται πάνω σου όλες οι δυνάμεις που χρειάζεσαι ώστε να μη μπορείς να τους ξεπεράσεις.

Είτε είχες σχέση μαζί του και χώρισες, είτε ήταν ο ανεκπλήρωτος έρωτας της ζωής σου και τα δύο έχουν κοινό παρονομαστή: το πάθος.

Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως αυτού του τύπου οι άντρες μας έχουν περισσότερη ανάγκη απ’ ό, τι εμείς εκείνους.

Δεν μπαινοβγαίνουν στη ζωή σου επειδή σε θεωρούν δεδομένη, αλλά επειδή κοντά σου νιώθουν οικεία. 

Τόσο οικεία που τρομάζουν και ξαναφεύγουν.

Γίνατε ο ένας η συνήθεια του άλλου. 

Ξέρεις όμως πως όπου κι αν πάει θα επιστρέψει σε σένα.

Κι αυτή η ρημαδοσελίδα δε λέει να γυρίσει...

Homeless

In this house where I grew up

With cozy chairs and broken cups

Memories piled up to the ceiling

Can they tell what I am feeling?

I know this house outside and in

But three birds fly upon my skin

Lay my head down in the darkness

Like so many nights before this

In this bed where I rest

I'm homeless

This house I know best

But I'm homeless

My hunger it grows

And It won't let me go

And it burns in my chest

I'm homeless

Heavy steps on hardwood floors

Into my room through broken doors

Try to leave this day behind me

But peace will never find me

I have a place I can call my own

That's where I go til the night is gone

I travel my mind and into my heart

Nobody knows when I go that far

Όσα σε σκότωσαν και θέλεις να ξανάρθουν

Ο καθένας από εμάς έχει παραδεχτεί τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του ότι έχει σκοτωθεί.

Όχι βιολογικά, ψυχικά, με πόνο εσωτερικό και βουβό, που είναι αδύνατον να εκφραστεί με λέξεις.

Ο καθένας από εμάς ίσως να την έχει γλιτώσει μια δύο φορές με μώλωπες και τραύματα, όμως έρχεται η στιγμή που ο θάνατος είναι αναπόφευκτος και το μοιραίο πραγματοποιείται με κάθε δόξα και τιμή.

Ουδείς ο λόγος για ατύχημα, ξεκάθαρο έγκλημα εκ προ μελέτης.

Και επειδή τα πιο καλοσχεδιασμένα εγκλήματα γίνονται στο όνομα του έρωτα, σίγουρα θα έχεις ακούσει για το ανεκπλήρωτο, το μη ανταποκρινόμενο, το καταπιεσμένο, το δυσανάλογο.

Ξεκάθαρες ενδείξεις ότι είσαι στην πιο εύθραυστή σου εκδοχή.

Επίθετα άσχημα όταν συνοδεύονται από πόθους και που προμηνύουν μόνο ένα τέλος: τον θάνατο.

Μπορεί να είναι αργός ή γρήγορος, με αναισθητικό ή φρικτά βασανιστήρια,αλλά καμία σημασία δεν έχει, αφού στο τέλος μένεις μόνο εσύ και ο νεκρός σου εαυτός.

Το μυαλό είναι αδρανές και η μνήμη σε αναστολή για να μπορέσεις να ανακάμψεις.

Τα συναισθήματα ανύπαρκτα, αφού αυτά ήταν η αιτία να σε σκοτώσουν.

Σίγουρα η λογική που ίσως είχες χάσει επιστρέψει.

Σίγουρα επίσης θα αρχίσει η αναδόμηση της αξιοπρέπειάς σου που γκρεμίστηκε.

Μαζί με αυτά έρχεται το αναρρωμένο και πιο δυνατό σου εγώ.

Σ’ όλες τις περιπτώσεις θύτης και θύμα συνδέονται με πάθος.

Αλλά αν δούμε λίγο διαφορετικά τα πράγματα ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι ο ρόλος που μας δίνεται σε οποιαδήποτε σχέση, είναι αυτός που εμείς θέλουμε να έχουμε.

Ας σκεφτούμε πως ό,τι μας συμβαίνει είναι ό,τι εμείς επιτρέψαμε να μας συμβεί.

Ζούμε στην εποχή που μπορούμε να αποφύγουμε δυσάρεστα, να δράσουμε αν δυσφορούμε και τέλος πάντων να σκοτώσουμε πρώτοι όσα σκοπεύουν να μας τελειώσουν με τρόπο που δε θέλουμε.

Ας ξανασκεφτούμε ότι ταλαιπωρούμαστε και υποφέρουμε από θύτες που επιλέγουμε εμείς να μας βασανίζουν.

Και αυτό δηλώνει συνενοχή.

Και ίσως μας αρέσει που πονάμε.

Άλλωστε πόσοι από εμάς δεν έχουμε επιλέξει μια δεύτερη αναμέτρηση με το δυνάστη μας, με το ίδιο τρομακτικό τέλος;

Η διαφορά σε αυτή την περίπτωση είναι ότι ελπίζεις να κερδίσεις.

Και σε έναν πιο ειλικρινή διαλογισμό συνειδητοποιείς ότι έχεις βαθιά μέσα σου την ελπίδα ότι ίσως ξανασκοτωθείς, με τρόπο πιο εντυπωσιακό, έτσι όπως αρμόζει στο μεγαλειώδες που συνδέει εσένα με τον δολοφόνο σου.

Όσοι λοιπόν αντιμετωπίζουμε ψυχοφθόρες καταστάσεις επιλέγουμε να πατήσουμε χειρόφρενο ή γκάζι. 

Φουλάρουμε συναισθήματα και με οδηγό το πάθος σπάμε τα μούτρα μας, πονάμε, δηλητηριαζόμαστε με δόσεις.

Αγαπάμε όμως και ζούμε.

Το ζητούμενο είναι οι ρόδες μας να κυλούν σε δρόμους που εμείς επιλέγουμε να οδηγήσουμε.

Και αν σκάσει κανένα λάστιχο, ή πάψει να λειτουργεί η μηχανή, στο χέρι μας είναι η απόσυρση του οχήματος ή η συνέχεια του ταξιδιού.

Με προορισμό δικό μας.

Όσα δε μας σκοτώνουν λένε, μας κάνουν πιο δυνατούς.

Εγώ πάλι λέω πως όσα μας σκοτώνουν μας κάνουν να είμαστε έτοιμοι για πιο πολλά, για πιο σκληρά, για πιο μεγάλα.

Σε σκότωσαν λες μια φορά, μα δε βαριέται, ας ξανάρθουν...



_____________________________________________
*δημοσιευμένο επισης στα: 

volosnow.gr

tisfanistisfanikeoraio.wordpress

gynaikoparea.gr

apolasos.wordpress

Εκείνοι που δεν αντέχουν τη μοναξιά, κάνουν τις χειρότερες σχέσεις

Είχα διαβάσει πριν ένα δίμηνο ένα γνωμικό πως όλες οι δυστυχίες του ανθρώπου απορρέουν απ’ την ανικανότητά του να καθίσει σ’ ένα δωμάτιο μόνος και σιωπηλός.

Στους καιρούς μας, η μοναξιά θεωρείται απειλή, ήττα. 

Στο όνομα αυτού του τρόμου, αποφασίζονται και οι βαρύτεροι συμβιβασμοί. 

Συμβιβασμοί στη συντροφιά, στη δουλειά, στους φίλους, στις ιδεολογίες, στο γάμο.

Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να κοιμούνται με τον εχθρό τους, να μοιράζονται την κάθε μέρα τους με κάποιον που περιφρονούν, που τους μειώνει, τους αποδιοργανώνει το χαρακτήρα, παρά να ζήσουν, έστω και για ένα διάστημα μόνοι.

Λέγεται ότι «φόβος μοναξιάς είναι φόβος εαυτού» ίσως και γι’ αυτό είναι τόσο ισχυρός, ολοκληρωτικός φόβος. 

Όταν ο ίδιος ο εαυτός μας, μας είναι άγνωστος, απωθημένος, παραποιημένος και ξένος, τον αποφεύγουμε.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να ζεις μέσα τους χωρίς να ζεις μαζί τους. 

Όπως και άνθρωποι που ενώ ζεις μαζί τους είναι αδύνατον να ζεις μέσα τους.

Με άλλα λόγια, μέσα σε πολυμελή οικογένεια, μέσα σε φασαριόζικη παρέα που γλεντοκοπά, μέσα σε μια ομάδα που εκδράμει, η εσωτερική μοναξιά, η αληθινή γνήσια μοναξιά ενός μέλους μπορεί να φτάνει στην απελπισία. 

Δεν είναι όλοι γεννημένοι για να παντρευτούν, δεν είναι όλοι γεννημένοι για να γεννούν παιδιά.

Κοινωνικός δεν είναι ο κοσμικός. 

Κοινωνικός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να συμπαθήσει τον άλλο.

Να τον ακούσει με βαθιά προσοχή, να του ανοίξει την καρδιά του. 

Την κοινωνικότητα την ορίζει η ικανότητα της συμπάθειας και της αλληλοκατανόησης, ενώ την κοσμικότητα η σωματική συνύπαρξη για κάποιου είδους υλική συνεργασία: για να φωτογραφηθούμε σε κάποιο κοσμικό περιοδικό ή για να ανταλλάσσουμε επισκέψεις με σκοπό να παραμείνουμε σε ένα επίπεδο μελών καλής οικονομικής τάξεως.

«Αν και έχω χρόνια να σε δω, δεν έλειψες ποτέ από τη ζωή μου», γράφουμε σε καλούς μας φίλους που είναι μακρυά.

Αυτές όμως είναι εμπειρίες που μόνο οι θαρραλέοι της μοναξιάς μπορούν να χαρούν. 

Γιατί η μοναξιά σου ασκεί το κουράγιο, σου εκλεπτύνει τη διαίσθηση, σου στερεώνει την αυτάρκεια και τη σεμνότητα που καταλήγει να επιλέγει κάθε σοβαρός άνθρωπος. 

Γιατί η μοναξιά είναι το σχολειό της αυτογνωσίας. 

Και όπως λέει ο Λάο-Τσε: «Αν όλο τον κόσμο γνωρίσεις, γνώρισες πολλά. Αν γνωρίσεις τον εαυτό σου, τα έμαθες όλα».

Προσέξτε ότι οι μοναχικοί άνθρωποι έχουν βλέμμα βαθύ, ικανό να περιπλανηθεί συγκεκριμένο μέσα στον βαθύ τους εαυτό και μέσα στον βαθύ άλλον που κοιτάζουν. 

Δείχνουν να γνωρίζουν κάτι παραπάνω απ’ όλους όσοι ολημερίς τρέχουν κι ανακατώνονται σε ατελείωτες απασχολήσεις, φλυαρίες και παρέες.

Οι άνθρωποι που δεν αντέχουν τη μοναξιά, είναι εκείνοι που κάνουν τις χειρότερες σχέσεις. 

Με τους φίλους, με τα παιδιά τους και κυρίως με τον ερωτικό τους σύντροφο. 

Αντιθέτως, εκείνοι που τα έχουν βρει με την ψυχή τους, καταφέρνουν τους πιο πλούσιους δεσμούς. 

Αγαπούν και είναι σε θέση να νοιάζονται.

Αν κάποιος με ρωτήσει «Μα γιατί δεν μπορώ τελικά να κρατήσω ένα φίλο κοντά μου, αφού το θέλω τόσο πολύ;» 
Θα απαντήσω: «Ακριβώς επειδή το θες πάρα πολύ». 

Η λαχτάρα για σχέση φαρμακώνεται από τη λαχτάρα για ταύτιση, για εξάρτηση, για προβολές, για ρούφηγμα, για χρήση εντέλει.

Με τέτοιες ανάγκες για στόχους, δε συνδέεσαι. 

Συνεργάζεσαι μόνο για να ανταλλάσσεις αρρώστιες, παθογόνους ερεθισμούς και προφάσεις. 

Για να αποφεύγεις την πραγματικότητά σου που τρέμεις. 

Τέτοιες διαθέσεις σύντομα γίνονται αντιληπτές και κάνουν τον άλλον να ασφυκτιά και να απομακρύνεται.

_________________________________________________________________________________
*Στο κείμενο υπάρχουν αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της Μάρως Βαμβουνάκη

Το άγγιγμα

Τη στιγμή που κανείς δεν θέλει να είναι μόνος, τη στιγμή που ο καθένας μας αισθάνεται την ανάγκη να συντροφεύεται, κάτι που μπορεί να μας φέρει κοντά μοιάζει ώρες ώρες απειλητικό.

Το άγγιγμα. 

Αυτή η κίνηση εγγύτητας και συντροφιάς, η σιωπηλή δήλωση συγκατάβασης, νοιαξίματος και φροντίδας φαίνεται να είναι ριψοκίνδυνη ακόμα και για τους πιο τολμηρούς.

Κάποτε μου είπε μια νεαρή κοπέλα, πως όταν αγκαλιάζω τη μητέρα μου ή το σύντροφό μου αισθάνομαι κάτι να συμβαίνει μέσα μου. 

Σαν κάτι να κινείται. 

Απροσδιόριστο, άπιαστο αλλά ονειρικό.

Τη στιγμή που βλέπουμε πως οι λέξεις που λέμε δεν συμβαδίζουν με τα μη λεκτικά μηνύματα που στέλνουμε, αντιλαμβανόμαστε ωστόσο πως το άγγιγμα συνηγορεί στο ευ ζην, μεταδίδει μηνύματα, ασκεί ουσιαστική επίδραση στην επικοινωνία και στις σχέσεις.

Το άγγιγμα, από τη στιγμή που γεννιόμαστε αποτελεί τη μοναδική ευκαιρία επικοινωνίας και έκφρασης. 

Xιλιοδιαβασμένες οι έρευνες στα βιβλία ψυχολογίας που αποδεικνύουν το άγγιγμα από μόνο του είναι θεραπευτικό. 

Ναι, με τη στενή σημασία του όρου. 

Άλλωστε θεραπεία τι σημαίνει; 

Η θεραπεία προκύπτει από το θερμός και το άπτω, συνεπώς δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ζεστό άγγιγμα. 

Και όσο συνδέουμε τη θεραπεία με την ιατρική τόσο ανακαλούμε εικόνες γιατρών να φορούν γάντια, μάσκες και οτιδήποτε άλλο προστατεύει από την επικινδυνότητα του αγγίγματος. 

Θα σκεφτεί κανείς πως η προστασία είναι ζητούμενο, αλλά τη στιγμή της οδύνης, του πόνου, της μοναξιάς τι είναι αυτό που θα κάνει ανακουφίσει;

Τα χέρια μπλέκονται, τα ακροδάχτυλα παιχνιδίζουν, οι παλάμες παλεύουν για το ποια θα επικρατήσει. 

Κρύβονται σε μια διάσταση τόσο προσωπική που αν τολμήσεις να την ψηλαφίσεις, έχασες. 

Κορμιά που λαχταρούν να αγγιχτούν, σάρκες που εκλιπαρούν να τις δαμάσεις. 

Χείλη διψασμένα για ένα άλλο ζευγάρι, αυτό που όταν το γευτείς, δεν θα’ ναι ξένο, θα ‘ναι γνώριμο, ή θα επιτρέψει να συστηθείτε μαζί σε μια καινούργια εμπειρία, αυτή της απόλυτης προσμονής. 

Της προσμονής για την ιδέα της απελευθέρωσης από κάθε τι που σε κρατάει πίσω, βάζοντας όρια που μόνο ο νους ελέγχει.

Αγγίζω σημαίνει έρχομαι κοντά. 

Σημαίνει γνωρίζω κάτι νέο, από μια άλλη διάσταση στην οποία ο φόβος ξεμακραίνει. 

Αγγίζω σημαίνει σταματώ να βάζω όρια σε αυτό που γινόμαστε μαζί. 

Αγγίζω σημαίνει παρατάω τις ανησυχίες και γυμνός από κάθε αμφιβολία αφήνομαι.

Όχι μόνο αφήνομαι σε σένα, αλλά αφήνομαι να με γνωρίσω καλύτερα. 

Αφήνομαι να μάθω πως μονάχος μου στερώ τη δύναμη της εγγύτητας. 

Αφήνομαι να ζήσω πλάι σου, έστω για μια στιγμή, δίχως ενοχές.

Άλλωστε, σχεδόν αντανακλαστικά έρχονται οι δεύτερες σκέψεις, που σαν δαιμόνια στέκουν έτοιμες να υψώσουν το δάχτυλο και σαν τη δασκάλα στο δημοτικό να σε μαλώσουν, γιατί επέτρεψες στον εαυτό σου να νιώσει πως είναι να μην είσαι μόνος.

Αγγίζω ένα βιβλίο και πριν το ξεφυλλίσω, νιώθω να διάβασα ήδη τον πρόλογό του. 

Κλείνω τα μάτια και αγγίζω ένα ρούχο και αισθάνομαι σαν να είναι έτοιμο να μου καλύψει μια ανάγκη που ποτέ πριν δεν είχα σκεφτεί, αλλά μόλις τη συνειδητοποίησα, κατάλαβα πως το κενό της ήταν ήδη εκεί.

Αγγίζω το σημείο που πονάω, για να επικοινωνήσω τη δυσφορία μου.

Αγγίζω για να δηλώσω τη συμπαράστασή μου, τη συμπόνοια μου. Αγγίζω για να δείξω πως είμαι παρών. 

Αγγίζω σαν να μην χρειάζεται να συλλαβίσω ούτε μια λέξη ή αγγίζω επειδή δεν έχω λέξη να πω. 

Αγγίζω γιατί φοβάμαι να μιλήσω και έτσι σιγουρεύομαι πως θα καταλάβεις το μήνυμά μου. 

Αγγίζω γιατί διστάζω να σε κοιτάξω στα μάτια.

Σε αγγίζω και όσο πιο δυνατό είναι το άγγιγμά μου, τόσο δυνατότερο είναι αυτό που νιώθω για σένα. 

Έτσι θέλω να καταλάβεις.

Όχι το άγγιγμα δεν υποκαθιστά τις λέξεις, ούτε είναι εκεί να υπονοήσει αυτά που θέλω να σου πω. 

Δεν είναι εκεί για να δώσει ήχο στα λόγια μου. 

Κάνει όμως θόρυβο. 

Εκκωφαντικό, όχι δυσάρεστο, αλλά δυνατό. 

Τόσο που δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του. 

Μου επιτρέπει να γίνω σαφής, όσο σαφής νομίζω πως είμαι.


Σε αγγίζω και μαγικά το σώμα μου συνηγορεί στην ευεργετική διάσταση αυτής της στιγμής. 

Οι καρδιακοί παλμοί πέφτουν και οι ορμόνες του στρες μειώνονται.

Μια αγκαλιά από μόνη της είναι ευεργετική. 

Και αυτός που αγκαλιάζεται βιώνει ακριβώς τις ίδιες ευεργετικές ιδιότητες από αυτόν που αγκαλιάζει. 

Σαν να γίνεται δίκαιη μοιρασιά στο παιχνίδι. 

Δεν θα χάσεις, γιατί νικητής δεν υπάρχει. 

Και όσο το σκέφτομαι καλύτερα, δεν υπάρχει καν παιχνίδι. 

Όχι, δεν είναι παιχνίδι.

Είναι ευκαιρία.

Και αν σκεφτεί κανείς, πως όσο είμαστε παιδιά αγγίζουμε και μας αγγίζουν περισσότερο, μάλλον κάτι πάει στραβά όσο μεγαλώνουμε.

Ναι, τα ξέρω αυτά για τους κοινωνικούς κανόνες, ή τις οδηγίες περί καλής συμπεριφοράς. 

Ξέρω επίσης πως το πολιτισμικό πλαίσιο μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποθαρρυντικό για το άγγιγμα. 

Το άγγιγμα όμως μπορεί να γίνει ο κοινωνός σου, αυτό που θα βοηθήσει να μεταδώσεις ενσυναίσθηση, συμπόνια, παρηγοριά, ενθάρρυνση, υποστήριξη, φροντίδα, αγάπη. 

Και δεν φτάνει μόνο να τα νιώθεις, χρειάζεται να τα επικοινωνείς.

Το μεγαλύτερο αφροδισιακό

Οι θεωρίες των σχέσεων είναι απλά Μαθηματικά.

Όλοι μετά από τις πράξεις μας, έχουμε καταλήξει σε αξιώματα και πορίσματα για το τι είναι και τι δεν είναι έρωτας.

Είναι και μία θεωρία όμως, που δεν κατάφερα ποτέ να αποδείξω. 

Πως αν υπάρχει αγάπη, όλα τ’ άλλα έρχονται.

Προτού χαρακτηριστώ «ρηχή» και υστερόβουλη, σπεύδω να πω, πως δεν αναφέρομαι στο τρίπτυχο λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο, τουτέστιν στα χρήματα.

Ούτε στο καλλίγραμμο κορμί και το αγγελικό πρόσωπο. Αυτά άλλωστε κάποια στιγμή, παύεις να τα κοιτάς.

Ας πάρουμε όμως, τα πράγματα απ' την αρχή.

Κάθε άνθρωπος, έχει συγκεκριμένα κριτήρια όσο αφορά τις επιλογές του, βάσει των αξιών και των βιωμάτων του. Ένα το κρατούμενο.

Άλλοι ψάχνουν περισσότερα, άλλοι λιγότερα.

Εκείνα που εσύ κι εγώ θεωρούμε σημαντικά, σε άλλους ενδεχομένως να φαντάζουν ψιλά γράμματα και το αντίστροφο.

Οι περισσότεροι, ωστόσο, ψάχνουν έναν άνθρωπο που να γεμίζει την καθημερινότητά τους και να κάνουν υποφερτό σεξ.

Με λίγα λόγια, η ζωή τους να έγκειται σε μια απλή συνύπαρξη, ανεξαρτήτως νοοτροπίας και λογικής, ζώντας τα όλα σε μίνιμουμ βαθμό: Τηλεορασίτσα, σεξάκι και καμιά βραδινή έξοδος πού και πού.

Ακόμα και οι κουβέντες που ανταλλάσσονται είναι κυρίως κουβεντούλες, περιστρεφόμενες γύρω από τα βασικά, που φτάνουν και τους περισσεύουν.

Μαζί με τη σχέση έρχεται και η επανάπαυση.

Καμιά έκπληξη, καμιά επιθυμία για πνευματική εξέλιξη.

Τίποτα που να τους κάνει να κοιτάξουν το φεγγάρι, κι όχι το δάχτυλο. Να πάνε και λίγο παραπέρα.

Συμπάθα με, αλλά το φτωχό μυαλό μου ποτέ δεν κατάλαβε αυτούς τους ανθρώπους.

Για μένα τα πράγματα ήταν ανέκαθεν, πιο περίπλοκα.

Η Μαλβίνα Κάραλη είχε πει κάποτε: «Δε θα μπορούσα να' μαι ποτέ μ' έναν οικοδόμο ή γιατρό ή πολιτικό μηχανικό. Θα μπορούσα να' μαι μόνο μ' έναν άνθρωπο που εκφράζεται. Πρέπει κάτι να τον τρώει, κάτι να του καίει τα σπλάχνα».

Πράγμα που σημαίνει ότι η μόρφωση, για να επικοινωνήσουν δύο άνθρωποι, δε συνεπάγεται απαραίτητα του πτυχίου.

Όχι, δε μ’ ενδιαφέρει ο μαθηματικός τύπος της θεωρίας της Σχετικότητας.

Μ’ ενδιαφέρει όμως, πώς επηρέασε την ανθρωπότητα με όλες τις κοινωνικοπολιτικές της προεκτάσεις.

Ψάχνω την ουσία και θέλω να μπορώ να την ανακαλύψω, με τον άνθρωπο που έχω επιλέξει να είναι δίπλα μου.

Σε μια σχέση αναζητούμε την εγκεφαλική ταύτιση, η οποία απορρέει από την κοινωνική μόρφωση κι όχι από την ακαδημαϊκή.

Η επικοινωνία σε επίπεδα πέρα των πεπατημένων, αποτελεί για ένα ζευγάρι το μεγαλύτερο αφροδισιακό αποτελώντας έμπνευση και θαυμασμό.

Μια τεράστια ευκαιρία να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, μπαίνοντας στον κόσμο του άλλου κι εκείνος στο δικό μας,δίψα για να εμπνευστούμε από την κοσμοθεωρία του, ώστε να εξελίξουμε τον εαυτό μας.

Και για να γίνει αυτό, θα πρέπει να συνυπάρχουμε μ' έναν άνθρωπο που δεν επαναπαύεται, που έχει άποψη κι ανησυχεί, που έχει συναισθηματική ευφυΐα και θέλει να τη μοιραστεί.

Πώς μπορείς ν’ αγαπήσεις έναν άνθρωπο, χωρίς να τον θαυμάζεις;
Αν αναζητάς την πνευματική τριβή, χρειάζεσαι δίπλα σου κάποιον που να σου δίνει διαρκώς τροφή για σκέψη.

Να σου μαθαίνει και να του μαθαίνεις. Να συζητάς μαζί του για φιλοσοφία, θρησκεία, μουσική, και να μην παίρνεις χαμπάρι πότε ξημέρωσε. Να βγαίνετε μαζί από τα «ασφαλή».

Γιατί, καλά και τα τριήμερα στο Πήλιο, αλλά τι να τα κάνεις αν με τον σύντροφό σου δεν ταξιδεύετε παρέα, πνευματικά;

Γιατί υπάρχει μια άλλη θεωρία, που λέει πως το σεξ αποτελεί πετραδάκι των ερωτικών σχέσεων.

Η δική μου λέει πως το εγκεφαλικό σεξ αποτελεί ολόκληρο ογκόλιθο.

Τα έχω και τα δεν

'Εχω έναν κόμπο στο λαιμό και μια θηλιά που όλο στενεύει.

Και είναι μέρες που σφίγγει πράγματι πολύ και λες θα τα παρατήσω. Θα δεχτώ έτσι ήσυχα το τέλος, γιατί άλλωστε δεν έχω και τίποτα για να παλέψω. 

Κι είναι αλήθεια πολλά αυτά που δεν έχεις. 

Δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις και λεφτά. Κι όλο το καλοκαίρι το πέρασες στην πλατεία του χωριού σου με το σκύλο σου, στις παραλίες πίνοντας μπύρες από το περίπτερο, άντε στην καλύτερη περίπτωση με βόλτες δίπλα στη θάλασσα και ένα μπολάκι λουκουμάδες στο χέρι. Τίποτε δε μοιάζει όπως τότε που η μόνη σου έγνοια ήταν αν θα πας Ικαρία ή Σαμοθράκη, που άνοιγες ολάκερο μπουκάλι με την παρέα σου για να έχεις σφηνάκια και για τους απέναντι. Μπορεί να το σκέφτεσαι και να το ξανασκέφτεσαι να πάρεις ένα καταραμένο μοχίτο, γιατί έχει 8 ευρώ και αυτό ισούται με ενάμιση τζιν τόνικ, δηλαδή περισσότερο αλκοόλ. Μπορεί οι μόνες εκδρομές που κατάφερες να πας τα τελευταία 2 καλοκαίρια και που θα συνεχίσεις να πηγαίνεις και τα επόμενα να είναι με διαμονή σε φιλικό σπίτι, σε τροχόσπιτο ή σε κάμπινγκ, δύο άτομα σε μονή σκηνή και να ξυπνάς στις 7 το πρωί από τον ήλιο αναθεματίζοντας την τύχη σου, που πάλι βάλθηκε σε λάθος θέση. 

Μπορεί να νιώθεις χρησιμοποιημένος, σχεδόν βιασμένος, που τρέπεσαι σε φυγή από τη χώρα σου, τη χώρα που αγάπησες -μα δε σ' αγάπησε αυτή- για ένα μεταπτυχιακό, με λεφτά που δεν περισσεύουν απ' τους γονείς σου και για ένα καλύτερο μέλλον. Μπορεί να είσαι 26 και να ξυπνάς ακόμα στο παιδικό σου δωμάτιο, να μην αντέχεις άλλο να βλέπεις την μπεμπέ πορτοκαλοκίτρινη ντουλάπα σου και τις φωτογραφίες από την παρέλαση του '95 που ήσουν σημαιοφόρος. Μπορεί να μην έχεις την τέλεια σχέση και όλο να βρίσκεις τους πιο απίθανους λόγους για να μαλώσεις. Μπορεί να μην έχεις σχέση κι ακόμα να σου τριβελίζει το μυαλό εκείνος ο μεγάλος έρωτας που νόμιζες ότι θα κρατήσει αλώβητος στους αιώνες. Μπορεί ακόμα να σου τριβελίζουν το μυαλό τα πόσα ήθελες να κάνεις αλλιώς μα τελικά δεν τα έκανες. 
Τα πόσα θες να κάνεις αλλιώς και δεν τα κάνεις. Το πόσο θέλεις να δώσεις τέλος στο άχρωμο παρόν σου, το πόσο απεγνωσμένα θέλεις να γίνεις κάτι που να σου αρέσει. 

Κι αντ' αυτού κοιτάς αδιάκοπα μια οθόνη, πατώντας ριφρές κάθε 3 λεπτά, ανεβάζοντας φωτογραφίες που σε δείχνουν να χαμογελάς (καλά που υπάρχει και το φέισμπουκ και νομίζουμε ακόμα ότι κάποιον πείθουμε περί των καταπληκτικών ζωών μας), γράφοντας αστεία από γέλια που δε θα ακούσεις ποτέ ή γκρινιάζοντας για το δήθεν που σε περιβάλλει ή επαναστατώντας ονλάιν, κάνοντας φυσικά ταυτοχρόνως τσατ με επίδοξους διεκδικητές μιας θέσης στο κρεβάτι σου.

Κι όλο σκέφτεσαι αυτά που δεν έχεις. Κι εγώ.

Είναι όμως και φορές που σκέφτομαι πως κάτι έχω.

Έχω τη μαμά μου, που κάθε μέρα με ρωτάει με παράπονο αν έφαγα καλά και πότε έφαγα κι ότι πρέπει να προσέχω γιατί δεν τρώω, κουράζομαι πολύ και θα αδυνατίσω. Τη γιαγιά μου, που με κοιτά με μάτια που λάμπουν κάθε φορά που τη βοηθάω να ταξινομήσει τα φάρμακά της. Και την αδερφή μου έχω, που με υπερλατρεύει και όλο μου αγοράζει κάτι όποτε πιάσει λεφτά στα χέρια της, γιατί το είδε λέει και με θυμήθηκε -κι ας της κάνω εγώ δώρα μόνο γραμματάκια, ζωγραφίτσες και άλλες δημιουργίες, αρτιστίκ μεν που μαρτυρούν την αγάπη αλλά στο τζάμπα- και που κάνει μαζί μου ότι περίεργο με ευχαριστεί, ακόμα κι αν δεν είναι του στυλ της και τότε είμαι σίγουρη, γιατί το ξέρω πως το μόνο που θέλει είναι να με βλέπει ευτυχισμένη. 

Κι άλλα έχω. 

Έχω την καλή μου φίλη που μπορεί να είμαστε πλέον μακριά, μα είναι σαν να πίνουμε καφέ και να παίζουμε μπιρίμπα κάθε απόγευμα. Και ένα σπάνιο άτομο έχω, που είναι κοντά μου και με μαθαίνει πολλά και που κάθε φορά που είμαστε μαζί νιώθω τυχερή που το γνώρισα και ευγνωμοσύνη γιατί με έκανε να ξαναρχίσω να πιστεύω στους ανθρώπους. Γιατί ξέρεις, άνθρωποι υπάρχουν, έτσι ακριβώς όπως τους θέλεις, που θα σε αγαπήσουν και θα σε αγκαλιάσουν και θα είναι εκεί, που δε θα σε προδώσουν. 

Υπάρχουν άνθρωποι στα μέτρα σου ακριβώς, αρκεί να ψάξεις να τους ξετρυπώσεις. 

Έχω και τον μπαμπά μου έχω, που τον θαυμάζω και που νιώθω ότι με θαυμάζει και με αγαπάει κι αυτός κι ας είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι φορές που θυμάμαι να μου το λέει. Έχω... και κάποιον άλλον που έρχεται και φεύγει. 
Μα που είναι κομμάτι από εμένα και ξέρω πια πως κι εγώ είμαι κομμάτι απ' αυτόν. Κι άλλωστε, σκέφτομαι, πως συνήθως τίποτα παραπάνω δεν είμαστε από περαστικοί στις ζωές των άλλων. 

Κι αν όσο είμαστε σε κοινή πορεία μπορούμε να κάνουμε τον άλλον να χαμογελάει λίγο παραπάνω απ' όσο πριν μας γνωρίσει, τότε αυτό είναι επιτυχία. 

Έχω και τους πινακές μου, τα κείμενά μου, τους στίχους μου, που δίνουν στη ζωή μου χρώμα και στις σκέψεις μου σχήμα. Κι έχω και αυτό που νιώθω σαν να πετάω στα σύννεφα, απλά επειδή ανακάλυψα κάτι καινούριο και μπορεί να το μελετάω για μέρες ασταμάτητα και να βλέπω εξαιτίας του αλλιώς τον κόσμο για λίγο. 

Έχω και τη θάλασσα, σε ένα νησί που αν δεν έχει τίποτα άλλο να μου προσφέρει, έχει τουλάχιστον αυτό. Έχω και τον ήλιο και ένα παράθυρο που κοιτά τον ουρανό. Και ξέρω μπορεί να φαίνεται κλισέ, αλλά πιο μεγάλη ευτυχία από το να ξυπνάς και να κοιτάς τον ήλιο στα μάτια δε θα βρεις. Κι έχω ακόμα εκείνο ακόμα το παγκάκι στην άκρη της παραλίας, που πάντα το βρίσκω άδειο επειδή είναι σπασμένη η πλάτη του. Κάθομαι όμως γιατί μόνο εγώ ξέρω πως έχει την πιο όμορφη θέα. Και βλέπω τα καράβια να φεύγουν μα και να έρχονται, κάνω το τσιγάρο μου, διαβάζω το βιβλίο μου, μα πιο πολύ κοιτάω τους περαστικούς. Κι εκεί κοντά στο κίτρινο ηλιοβασίλεμα, που τόσο πολύ μισώ, βλέπω έναν πάππου και μια γιαγιά να κάνουν περίπατο πιασμένοι χέρι-χέρι. Κι ύστερα χαμογελάω και ουρλιάζω από μέσα μου: "Το ήξερα ότι υπάρχει. Υπάρχει το πάντα. Το είχα πει ότι υπάρχει!"

Όλα αυτά τα έχω. Και είναι ολόδικά μου. Και τα έχεις κι εσύ.