Να μην ξεχνάμε να υπάρχουμε

Υπάρχουν μέρες πολύχρωμες, μέρες μαγικά έντονες που σου επιβάλλουν την παρουσία τους και νιώθεις να σε επηρεάζουν ακόμα κι αν μένεις άπραγος.

Συνοδεύονται από πληθώρα συναισθημάτων, αυτοπροκαλούμενα, που σε κάνουν να είσαι γεμάτος και πλήρης, χωρίς να ξέρεις τον λόγο.

Ίσως δεις τα άτομα που σε ενδιαφέρουν, ίσως κάνεις μια συζήτηση με νόημα, ίσως πάλι σου συμβεί αυτό το ευχάριστο που περίμενες για καιρό. 

Όμως κι αν δε συμβεί κανένα απ' όλα αυτά δε σε νοιάζει, γιατί εσύ λάμπεις και δε χρειάζεσαι κανέναν.

Ακόμα κι αν όλα διαλύονται συθέμελα γύρω σου, εσύ μόνος μα παντοδύναμος, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα.  

Η μέρα σου είναι αστραφτερή και σε κάνει να ξεχνιέσαι. 

Κυλάει, είναι εύκολη μέρα.

Όμως έρχεται κι εκείνη η μία που μετατρέπει τη χρυσόσκονη που μάζεψες, σε άσχημη στάχτη που σε πνίγει.

Δεν έχει σταθερή συχνότητα κι ούτε προειδοποιεί, μια μέρα σκέτο κάρβουνο ξημερώνει ετσιθελικά, για να γκριζάρει όλο σου το είναι. 

Εκείνη η μία που περνά βασανιστικά αργά κι αφήνει πίσω της μόνο εσένα και τον άδειο σου εαυτό.

Αυτές τις μέρες πρέπει να προσέχουμε. 

Τις δύσκολες κι επώδυνες, που μας βρίσκουν παντοδύναμους και μας μετατρέπουν σε άνευρους κομπάρσους που παίζουν σε έργο ανιαρό και πολυπαιγμένο. 

Οι δυνάμεις που ήταν ευδιάκριτες άλλοτε, τώρα μοιάζουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ. 

Η μοναξιά προσάναμμα κι  οι σκέψεις σπίθες, κάνουν σβησμένους πόνους να θεριεύουν.

Στις φλόγες πέφτει κάθε απόθεμα αισιοδοξίας.

Κι ο πύρινος κλοιός στενεύει εξίσου και για τις ευχάριστες σκέψεις που κρατάμε για μία ώρα ανάγκης.

Μια ώρα που έχουμε ανάγκη τα πάντα αλλά και το τίποτα.

Και για να μη μείνουν μόνο αποκαΐδια, πρέπει εμείς να αναλάβουμε δράση.

Πρέπει να θυμηθούμε ότι υπάρχουμε.

Εδώ είμαστε, εδώ είναι και πολλοί άλλοι που ίσως έχουν μία μέρα όμοια με εμάς. 

Εύκολη, δύσκολη δεν έχει σημασία, μιας και μπορεί αυτή ν' αλλάξει στο λεπτό.  

Αυτό που μετράει είναι να καταλάβουμε τη δύναμη που έχουμε να φωτίζουμε τη μέρα τη δική μας αλλά και των άλλων.

Γιατί το μουντό υποχωρεί σαν έρχεται το χρώμα. 

Κι όταν το φως μας περισσεύει, ομοίως υποχωρεί και κάποιο σκοτεινό κομμάτι που βρίσκεται δίπλα μας.

Αρκεί να δώσουμε λίγη σημασία.

Με το να θυμόμαστε να υπάρχουμε, είμαστε πρόθυμοι για οποιαδήποτε ενέργεια που θα αλλάξει τη διάθεσή μας.

Με το να θυμόμαστε να υπάρχουμε, αποκτούν σημασία και οι γύρω μας.

Γιατί και αυτοί υπάρχουν όπως εμείς. Και συνυπάρχουμε όλοι μαζί για να γίνονται οι άδειες μέρες, γεμάτες.

Αρκεί να πλησιάσουμε.

Μια πράξη βοήθειας, μια χαλαρή κουβέντα, μία αγκαλιά.

Μία καλημέρα, ένα ευχαριστώ, ένα χαμόγελο- έστω ένα νεύμα από μακρυά, κάνουν τη μέρα διαφορετική και δίνουν πρόσθετη ομορφιά.

Ενέργειες απλές, μα τόσο διασωστικές.

Μόνος πάλι μπορεί να 'σαι, όμως δεν ξεχνάς την επίδραση των γύρω σου.

Μόνοι μπορεί να συνεχίσουν να είναι κι αυτοί, όμως ξέρεις ότι μπορείς να τους προσφέρεις μία δόση χαράς όποτε το θελήσεις.

Ας μην ξεχάσουμε να υπάρχουμε. 

Για εμάς και για τους άλλους.

Η μέρα υφίσταται χρονικά κι εμείς στο κέντρο της τη ζούμε.

Κάνουμε τα σκούρα, φωτεινά. 

Με στοχευμένες πράξεις, πράξεις που δηλώνουν ύπαρξη, δίνουμε και παίρνουμε πολλά.