Η Αννούλα με το Στέλιο είναι ζευγάρι εδώ και 7 χρόνια.
Η σχέση τους τραβιέται απ' τα μαλλιά κι εκείνη ψάχνει όλα όσα ξέχασε και τις λείπουν σε ξένες αγκαλιές, δυο φορές την εβδομάδα στα κλεφτά.
Δεν αποκαλύπτει ότι δεν είναι ευτυχισμένη.
Τελματώνει σε έλη, ανασφαλής και μόνη μαζί του, να προσπαθεί να καλύψει τα χάσματα μέσα της.
Η Δημητρούλα από την άλλη, πουλάει στο Δημήτρη σεξ. Μόνο σεξ. Επιδεικνύει την ευκολία να τον αποχωρίζεται μετά από κάθε συνεδρία. Γυρίζει στο σπίτι και κλαίει με λυγμούς.
Δεν ξεκαθαρίζει όμως πως αυτό που επιζητεί διαφέρει παρασάγγας από εκείνο που έχουν.
Δεν ξεκαθαρίζει πως είναι ερωτευμένη, πως τον χρειάζεται δίπλα της, πως είναι τα πάντα γι' αυτήν.
Μόνο και μόνο από φόβο πως εκείνος θα πετάξει μακριά.
Θρονιάστηκαν στον καναπέ τους, έβαλαν και τις γόβες στην παπουτσοθήκη.
Ο εαυτός τους βρίσκεται σε προχωρημένη σήψη.
Με αυτά τα δύο παραδείγματα, απευθύνομαι σε εκείνες που το υποκοριστικό συνοδεύει πάντα το όνομα τους, όχι για λόγους γλυκύτητας και συμπάθειας, αλλά για λόγους μεγέθους.
Του μεγέθους του αναστήματος.
Και το ανάστημά μας ξεκινάει εκεί που τελειώνει το ύψος.
Το κοινό σημείο των γυναικών αυτών είναι προφανές.
Δεν τολμούν να διεκδικήσουν, να εκφραστούν, να απαιτήσουν.
Χαμηλή αυτοεκτίμηση και ανασφάλεια μπλοκάρει κάθε υγιή λίθο στα θεμέλια των σχέσεων που χτίζουν.
Σχέσεις επιφανειακές, δομημένες σε γυάλινα πόδια.
Καλυμμένες με προσωπίδες και μανδύες για να φαίνονται όμορφες.
Γυναίκες σαν την Άννα και τη Δήμητρα συναντάς καθημερινά.
Μπερδεμένες, αναποφάσιστες, μόνες στην ουσία.
Κοστολογούν τον εαυτό τους φθηνά, τον πουλούν όσο-όσο με οδηγό το αρνητικό πρόσημο στην προσωπικότητά τους που οι ίδιες τοποθετούν.
Βολεύονται και συμβιβάζονται, υπομένουν ζυγούς, γιατρεύουν πληγές, τραυλίζουν όλα όσα θέλουν να φωνάξουν.
Σιωπούν.
Θα τις ακούσεις συχνά να λένε παραμύθια, ηλίθιες δικαιολογίες που ωραιοποιούν καταστάσεις, φανταστικές ιστορίες που τάχα μου δήθεν τις εμποδίζουν να αρθρώσουν όλα όσα σκέφτονται στον εκάστοτε σύντροφο που έχουν απέναντι τους.
Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις γυναίκες και τις άλλες, που διαλαλούν όλα όσα θέλουν είναι η εξής:
Η γυναίκα που ξεκαθαρίζει με κάθε κόστος τα «θέλω» της, ήταν κάποτε φοβισμένη κι αυτή.
Κατάφερε να αναπτύξει όμως μια σπουδαία ικανότητα. Έμαθε να βλέπει τα λάθη στις σκέψεις και τις πράξεις της.
Κάτω από την πίεση της ανάγκης να μην τα επαναλάβει και να αποβάλλει τη μικροπρέπεια της, έκανε την ανατροπή που χρωστούσε στον εαυτό της.
Έγινε περήφανη για εκείνη, ανακάλυψε τη δύναμη και το μεγαλείο μέσα της. Πίστεψε στα απόλυτα, χωρίς να δημιουργήσει υπερτροφικό εγώ.
Έχτισε μια νέα προσωπικότητα που πρωτίστως αγαπάει και σέβεται τις ικανότητές της.
Ισορρόπησε την πλάστιγγα χωρίς να βυθίζεται, χωρίς να γίνεται σκλάβα του ίδιου της του εαυτού.
Βέβαια υπάρχει κόστος το οποίο πλήρωσε και ίσως πληρώνει ακόμη, όμως το κόστος αυτό της διασφαλίζει καθαρότητα στο βλέμμα και λιγότερες πληγές στη σάρκα και την ψυχή της.
Της εξασφαλίζει ακόμη, τον σεβασμό του απέναντί της, γιατί είναι κάποια που πρώτα απ' όλα είναι ειλικρινής με την ίδια.
Στην σαγηνευτικά έξυπνη Δήμητρα και στην άκρως ερωτεύσιμη Άννα λοιπόν που ακόμη ταλαντεύονται, εθελοτυφλούν, κοροϊδεύουν και παραμυθιάζονται.
Σ' αυτές που καταπιέζουν και καταπιέζονται, ψυχαναγκάζουν και ψυχαναγκάζονται να μη χάσουν τον άντρα που τους έκανε τη χάρη να γυρίσει να τις κοιτάξει, θα έλεγα τα εξής :
Βρες το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα.
Μη φοβάσαι την κριτική.
Νιώσε ελεύθερη και όχι καταπτοημένη, πάψε να είσαι πονηρή.
Ερωτεύσου ελεύθερα και όχι στα κλεφτά.
Μη περιφρονείς τον εαυτό σου, εσύ καθορίζεις και διακηρύσσεις τη θέση που σου ανήκει.
Το οφείλεις και σε εκείνον που σε θέλει για αυτό που είσαι και σου δίνεται αλλά εσύ θα βιαστείς να τον χαρακτηρίσεις «βλαμμένο» κλείνοντάς του την πόρτα.
Γιατί αν δεν εκφράσουμε εμείς τα συναισθήματά μας, αν δε θέσουμε επί τάπητος τις ανάγκες μας, πώς ο απέναντί μας να μας κάνει ευτυχισμένες;
Αν προβάλουμε φρούδες ανάγκες που δε μας εκφράζουν και δείχνουμε ικανοποιημένες ενώ δεν είμαστε, πώς θα προχωρήσει μια οποιαδήποτε σχέση;
Να λέτε πάντα αυτό που σκέφτεστε κι αισθάνεστε.
Να νιώθετε, να νιώθετε έντονα, να αγαπάτε και να το δείχνετε, να απαιτείτε, να μαλώνετε και να χτυπάτε το χέρι στο τραπέζι κι ας πονέσει μετά.
Να χωρίζετε και να σμίγετε ξανά.
Να μισείτε και να λατρεύετε από την αρχή.
Άλλωστε όσα μας κάνουν ανθρώπους, είναι εκείνα ακριβώς.
Τα συναισθήματά μας.
