'Εχω έναν κόμπο στο λαιμό και μια θηλιά που όλο στενεύει.
Και είναι μέρες που σφίγγει πράγματι πολύ και λες θα τα παρατήσω. Θα δεχτώ έτσι ήσυχα το τέλος, γιατί άλλωστε δεν έχω και τίποτα για να παλέψω.
Κι είναι αλήθεια πολλά αυτά που δεν έχεις.
Δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις και λεφτά. Κι όλο το καλοκαίρι το πέρασες στην πλατεία του χωριού σου με το σκύλο σου, στις παραλίες πίνοντας μπύρες από το περίπτερο, άντε στην καλύτερη περίπτωση με βόλτες δίπλα στη θάλασσα και ένα μπολάκι λουκουμάδες στο χέρι. Τίποτε δε μοιάζει όπως τότε που η μόνη σου έγνοια ήταν αν θα πας Ικαρία ή Σαμοθράκη, που άνοιγες ολάκερο μπουκάλι με την παρέα σου για να έχεις σφηνάκια και για τους απέναντι. Μπορεί να το σκέφτεσαι και να το ξανασκέφτεσαι να πάρεις ένα καταραμένο μοχίτο, γιατί έχει 8 ευρώ και αυτό ισούται με ενάμιση τζιν τόνικ, δηλαδή περισσότερο αλκοόλ. Μπορεί οι μόνες εκδρομές που κατάφερες να πας τα τελευταία 2 καλοκαίρια και που θα συνεχίσεις να πηγαίνεις και τα επόμενα να είναι με διαμονή σε φιλικό σπίτι, σε τροχόσπιτο ή σε κάμπινγκ, δύο άτομα σε μονή σκηνή και να ξυπνάς στις 7 το πρωί από τον ήλιο αναθεματίζοντας την τύχη σου, που πάλι βάλθηκε σε λάθος θέση.
Μπορεί να νιώθεις χρησιμοποιημένος, σχεδόν βιασμένος, που τρέπεσαι σε φυγή από τη χώρα σου, τη χώρα που αγάπησες -μα δε σ' αγάπησε αυτή- για ένα μεταπτυχιακό, με λεφτά που δεν περισσεύουν απ' τους γονείς σου και για ένα καλύτερο μέλλον. Μπορεί να είσαι 26 και να ξυπνάς ακόμα στο παιδικό σου δωμάτιο, να μην αντέχεις άλλο να βλέπεις την μπεμπέ πορτοκαλοκίτρινη ντουλάπα σου και τις φωτογραφίες από την παρέλαση του '95 που ήσουν σημαιοφόρος. Μπορεί να μην έχεις την τέλεια σχέση και όλο να βρίσκεις τους πιο απίθανους λόγους για να μαλώσεις. Μπορεί να μην έχεις σχέση κι ακόμα να σου τριβελίζει το μυαλό εκείνος ο μεγάλος έρωτας που νόμιζες ότι θα κρατήσει αλώβητος στους αιώνες. Μπορεί ακόμα να σου τριβελίζουν το μυαλό τα πόσα ήθελες να κάνεις αλλιώς μα τελικά δεν τα έκανες.
Τα πόσα θες να κάνεις αλλιώς και δεν τα κάνεις. Το πόσο θέλεις να δώσεις τέλος στο άχρωμο παρόν σου, το πόσο απεγνωσμένα θέλεις να γίνεις κάτι που να σου αρέσει.
Κι αντ' αυτού κοιτάς αδιάκοπα μια οθόνη, πατώντας ριφρές κάθε 3 λεπτά, ανεβάζοντας φωτογραφίες που σε δείχνουν να χαμογελάς (καλά που υπάρχει και το φέισμπουκ και νομίζουμε ακόμα ότι κάποιον πείθουμε περί των καταπληκτικών ζωών μας), γράφοντας αστεία από γέλια που δε θα ακούσεις ποτέ ή γκρινιάζοντας για το δήθεν που σε περιβάλλει ή επαναστατώντας ονλάιν, κάνοντας φυσικά ταυτοχρόνως τσατ με επίδοξους διεκδικητές μιας θέσης στο κρεβάτι σου.
Κι όλο σκέφτεσαι αυτά που δεν έχεις. Κι εγώ.
Είναι όμως και φορές που σκέφτομαι πως κάτι έχω.
Έχω τη μαμά μου, που κάθε μέρα με ρωτάει με παράπονο αν έφαγα καλά και πότε έφαγα κι ότι πρέπει να προσέχω γιατί δεν τρώω, κουράζομαι πολύ και θα αδυνατίσω. Τη γιαγιά μου, που με κοιτά με μάτια που λάμπουν κάθε φορά που τη βοηθάω να ταξινομήσει τα φάρμακά της. Και την αδερφή μου έχω, που με υπερλατρεύει και όλο μου αγοράζει κάτι όποτε πιάσει λεφτά στα χέρια της, γιατί το είδε λέει και με θυμήθηκε -κι ας της κάνω εγώ δώρα μόνο γραμματάκια, ζωγραφίτσες και άλλες δημιουργίες, αρτιστίκ μεν που μαρτυρούν την αγάπη αλλά στο τζάμπα- και που κάνει μαζί μου ότι περίεργο με ευχαριστεί, ακόμα κι αν δεν είναι του στυλ της και τότε είμαι σίγουρη, γιατί το ξέρω πως το μόνο που θέλει είναι να με βλέπει ευτυχισμένη.
Κι άλλα έχω.
Έχω την καλή μου φίλη που μπορεί να είμαστε πλέον μακριά, μα είναι σαν να πίνουμε καφέ και να παίζουμε μπιρίμπα κάθε απόγευμα. Και ένα σπάνιο άτομο έχω, που είναι κοντά μου και με μαθαίνει πολλά και που κάθε φορά που είμαστε μαζί νιώθω τυχερή που το γνώρισα και ευγνωμοσύνη γιατί με έκανε να ξαναρχίσω να πιστεύω στους ανθρώπους. Γιατί ξέρεις, άνθρωποι υπάρχουν, έτσι ακριβώς όπως τους θέλεις, που θα σε αγαπήσουν και θα σε αγκαλιάσουν και θα είναι εκεί, που δε θα σε προδώσουν.
Υπάρχουν άνθρωποι στα μέτρα σου ακριβώς, αρκεί να ψάξεις να τους ξετρυπώσεις.
Έχω και τον μπαμπά μου έχω, που τον θαυμάζω και που νιώθω ότι με θαυμάζει και με αγαπάει κι αυτός κι ας είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι φορές που θυμάμαι να μου το λέει. Έχω... και κάποιον άλλον που έρχεται και φεύγει.
Μα που είναι κομμάτι από εμένα και ξέρω πια πως κι εγώ είμαι κομμάτι απ' αυτόν. Κι άλλωστε, σκέφτομαι, πως συνήθως τίποτα παραπάνω δεν είμαστε από περαστικοί στις ζωές των άλλων.
Κι αν όσο είμαστε σε κοινή πορεία μπορούμε να κάνουμε τον άλλον να χαμογελάει λίγο παραπάνω απ' όσο πριν μας γνωρίσει, τότε αυτό είναι επιτυχία.
Έχω και τους πινακές μου, τα κείμενά μου, τους στίχους μου, που δίνουν στη ζωή μου χρώμα και στις σκέψεις μου σχήμα. Κι έχω και αυτό που νιώθω σαν να πετάω στα σύννεφα, απλά επειδή ανακάλυψα κάτι καινούριο και μπορεί να το μελετάω για μέρες ασταμάτητα και να βλέπω εξαιτίας του αλλιώς τον κόσμο για λίγο.
Έχω και τη θάλασσα, σε ένα νησί που αν δεν έχει τίποτα άλλο να μου προσφέρει, έχει τουλάχιστον αυτό. Έχω και τον ήλιο και ένα παράθυρο που κοιτά τον ουρανό. Και ξέρω μπορεί να φαίνεται κλισέ, αλλά πιο μεγάλη ευτυχία από το να ξυπνάς και να κοιτάς τον ήλιο στα μάτια δε θα βρεις. Κι έχω ακόμα εκείνο ακόμα το παγκάκι στην άκρη της παραλίας, που πάντα το βρίσκω άδειο επειδή είναι σπασμένη η πλάτη του. Κάθομαι όμως γιατί μόνο εγώ ξέρω πως έχει την πιο όμορφη θέα. Και βλέπω τα καράβια να φεύγουν μα και να έρχονται, κάνω το τσιγάρο μου, διαβάζω το βιβλίο μου, μα πιο πολύ κοιτάω τους περαστικούς. Κι εκεί κοντά στο κίτρινο ηλιοβασίλεμα, που τόσο πολύ μισώ, βλέπω έναν πάππου και μια γιαγιά να κάνουν περίπατο πιασμένοι χέρι-χέρι. Κι ύστερα χαμογελάω και ουρλιάζω από μέσα μου: "Το ήξερα ότι υπάρχει. Υπάρχει το πάντα. Το είχα πει ότι υπάρχει!"
Όλα αυτά τα έχω. Και είναι ολόδικά μου. Και τα έχεις κι εσύ.
Και είναι μέρες που σφίγγει πράγματι πολύ και λες θα τα παρατήσω. Θα δεχτώ έτσι ήσυχα το τέλος, γιατί άλλωστε δεν έχω και τίποτα για να παλέψω.
Κι είναι αλήθεια πολλά αυτά που δεν έχεις.
Δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις και λεφτά. Κι όλο το καλοκαίρι το πέρασες στην πλατεία του χωριού σου με το σκύλο σου, στις παραλίες πίνοντας μπύρες από το περίπτερο, άντε στην καλύτερη περίπτωση με βόλτες δίπλα στη θάλασσα και ένα μπολάκι λουκουμάδες στο χέρι. Τίποτε δε μοιάζει όπως τότε που η μόνη σου έγνοια ήταν αν θα πας Ικαρία ή Σαμοθράκη, που άνοιγες ολάκερο μπουκάλι με την παρέα σου για να έχεις σφηνάκια και για τους απέναντι. Μπορεί να το σκέφτεσαι και να το ξανασκέφτεσαι να πάρεις ένα καταραμένο μοχίτο, γιατί έχει 8 ευρώ και αυτό ισούται με ενάμιση τζιν τόνικ, δηλαδή περισσότερο αλκοόλ. Μπορεί οι μόνες εκδρομές που κατάφερες να πας τα τελευταία 2 καλοκαίρια και που θα συνεχίσεις να πηγαίνεις και τα επόμενα να είναι με διαμονή σε φιλικό σπίτι, σε τροχόσπιτο ή σε κάμπινγκ, δύο άτομα σε μονή σκηνή και να ξυπνάς στις 7 το πρωί από τον ήλιο αναθεματίζοντας την τύχη σου, που πάλι βάλθηκε σε λάθος θέση.
Μπορεί να νιώθεις χρησιμοποιημένος, σχεδόν βιασμένος, που τρέπεσαι σε φυγή από τη χώρα σου, τη χώρα που αγάπησες -μα δε σ' αγάπησε αυτή- για ένα μεταπτυχιακό, με λεφτά που δεν περισσεύουν απ' τους γονείς σου και για ένα καλύτερο μέλλον. Μπορεί να είσαι 26 και να ξυπνάς ακόμα στο παιδικό σου δωμάτιο, να μην αντέχεις άλλο να βλέπεις την μπεμπέ πορτοκαλοκίτρινη ντουλάπα σου και τις φωτογραφίες από την παρέλαση του '95 που ήσουν σημαιοφόρος. Μπορεί να μην έχεις την τέλεια σχέση και όλο να βρίσκεις τους πιο απίθανους λόγους για να μαλώσεις. Μπορεί να μην έχεις σχέση κι ακόμα να σου τριβελίζει το μυαλό εκείνος ο μεγάλος έρωτας που νόμιζες ότι θα κρατήσει αλώβητος στους αιώνες. Μπορεί ακόμα να σου τριβελίζουν το μυαλό τα πόσα ήθελες να κάνεις αλλιώς μα τελικά δεν τα έκανες.
Τα πόσα θες να κάνεις αλλιώς και δεν τα κάνεις. Το πόσο θέλεις να δώσεις τέλος στο άχρωμο παρόν σου, το πόσο απεγνωσμένα θέλεις να γίνεις κάτι που να σου αρέσει.
Κι αντ' αυτού κοιτάς αδιάκοπα μια οθόνη, πατώντας ριφρές κάθε 3 λεπτά, ανεβάζοντας φωτογραφίες που σε δείχνουν να χαμογελάς (καλά που υπάρχει και το φέισμπουκ και νομίζουμε ακόμα ότι κάποιον πείθουμε περί των καταπληκτικών ζωών μας), γράφοντας αστεία από γέλια που δε θα ακούσεις ποτέ ή γκρινιάζοντας για το δήθεν που σε περιβάλλει ή επαναστατώντας ονλάιν, κάνοντας φυσικά ταυτοχρόνως τσατ με επίδοξους διεκδικητές μιας θέσης στο κρεβάτι σου.
Κι όλο σκέφτεσαι αυτά που δεν έχεις. Κι εγώ.
Είναι όμως και φορές που σκέφτομαι πως κάτι έχω.
Έχω τη μαμά μου, που κάθε μέρα με ρωτάει με παράπονο αν έφαγα καλά και πότε έφαγα κι ότι πρέπει να προσέχω γιατί δεν τρώω, κουράζομαι πολύ και θα αδυνατίσω. Τη γιαγιά μου, που με κοιτά με μάτια που λάμπουν κάθε φορά που τη βοηθάω να ταξινομήσει τα φάρμακά της. Και την αδερφή μου έχω, που με υπερλατρεύει και όλο μου αγοράζει κάτι όποτε πιάσει λεφτά στα χέρια της, γιατί το είδε λέει και με θυμήθηκε -κι ας της κάνω εγώ δώρα μόνο γραμματάκια, ζωγραφίτσες και άλλες δημιουργίες, αρτιστίκ μεν που μαρτυρούν την αγάπη αλλά στο τζάμπα- και που κάνει μαζί μου ότι περίεργο με ευχαριστεί, ακόμα κι αν δεν είναι του στυλ της και τότε είμαι σίγουρη, γιατί το ξέρω πως το μόνο που θέλει είναι να με βλέπει ευτυχισμένη.
Κι άλλα έχω.
Έχω την καλή μου φίλη που μπορεί να είμαστε πλέον μακριά, μα είναι σαν να πίνουμε καφέ και να παίζουμε μπιρίμπα κάθε απόγευμα. Και ένα σπάνιο άτομο έχω, που είναι κοντά μου και με μαθαίνει πολλά και που κάθε φορά που είμαστε μαζί νιώθω τυχερή που το γνώρισα και ευγνωμοσύνη γιατί με έκανε να ξαναρχίσω να πιστεύω στους ανθρώπους. Γιατί ξέρεις, άνθρωποι υπάρχουν, έτσι ακριβώς όπως τους θέλεις, που θα σε αγαπήσουν και θα σε αγκαλιάσουν και θα είναι εκεί, που δε θα σε προδώσουν.
Υπάρχουν άνθρωποι στα μέτρα σου ακριβώς, αρκεί να ψάξεις να τους ξετρυπώσεις.
Έχω και τον μπαμπά μου έχω, που τον θαυμάζω και που νιώθω ότι με θαυμάζει και με αγαπάει κι αυτός κι ας είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι φορές που θυμάμαι να μου το λέει. Έχω... και κάποιον άλλον που έρχεται και φεύγει.
Μα που είναι κομμάτι από εμένα και ξέρω πια πως κι εγώ είμαι κομμάτι απ' αυτόν. Κι άλλωστε, σκέφτομαι, πως συνήθως τίποτα παραπάνω δεν είμαστε από περαστικοί στις ζωές των άλλων.
Κι αν όσο είμαστε σε κοινή πορεία μπορούμε να κάνουμε τον άλλον να χαμογελάει λίγο παραπάνω απ' όσο πριν μας γνωρίσει, τότε αυτό είναι επιτυχία.
Έχω και τους πινακές μου, τα κείμενά μου, τους στίχους μου, που δίνουν στη ζωή μου χρώμα και στις σκέψεις μου σχήμα. Κι έχω και αυτό που νιώθω σαν να πετάω στα σύννεφα, απλά επειδή ανακάλυψα κάτι καινούριο και μπορεί να το μελετάω για μέρες ασταμάτητα και να βλέπω εξαιτίας του αλλιώς τον κόσμο για λίγο.
Έχω και τη θάλασσα, σε ένα νησί που αν δεν έχει τίποτα άλλο να μου προσφέρει, έχει τουλάχιστον αυτό. Έχω και τον ήλιο και ένα παράθυρο που κοιτά τον ουρανό. Και ξέρω μπορεί να φαίνεται κλισέ, αλλά πιο μεγάλη ευτυχία από το να ξυπνάς και να κοιτάς τον ήλιο στα μάτια δε θα βρεις. Κι έχω ακόμα εκείνο ακόμα το παγκάκι στην άκρη της παραλίας, που πάντα το βρίσκω άδειο επειδή είναι σπασμένη η πλάτη του. Κάθομαι όμως γιατί μόνο εγώ ξέρω πως έχει την πιο όμορφη θέα. Και βλέπω τα καράβια να φεύγουν μα και να έρχονται, κάνω το τσιγάρο μου, διαβάζω το βιβλίο μου, μα πιο πολύ κοιτάω τους περαστικούς. Κι εκεί κοντά στο κίτρινο ηλιοβασίλεμα, που τόσο πολύ μισώ, βλέπω έναν πάππου και μια γιαγιά να κάνουν περίπατο πιασμένοι χέρι-χέρι. Κι ύστερα χαμογελάω και ουρλιάζω από μέσα μου: "Το ήξερα ότι υπάρχει. Υπάρχει το πάντα. Το είχα πει ότι υπάρχει!"
Όλα αυτά τα έχω. Και είναι ολόδικά μου. Και τα έχεις κι εσύ.
