Μην προσπαθείς να χωρέσεις εκεί που περισσεύεις

Σε όλες τις περιπτώσεις, οι σχέσεις που συνάπτουμε βασίζονται σε ένα και μοναδικό πράγμα: την επιθυμία. 

Επιθυμία είναι αυτή η ακατανίκητη δύναμη να είσαι μέρος της ζωής του ανθρώπου που επιθυμείς. 

Να θες να τον μάθεις, να θες να τον ζήσεις και να τον κάνεις χαρούμενο.

Είτε μιλάμε για ερωτικές είτε για φιλικές, συγγενικές ή κοινωνικές σχέσεις ο γνώμονας είναι κοινός. 

Να θέλεις και να θέλει ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου να υπάρχετε ο ένας στη ζωή του άλλου και να την κάνετε εύκολη και όμορφη. 

Να διακρίνεις χωρίς προσπάθεια ότι, όπως εσύ παίρνεις την πρωτοβουλία και τον ζητάς, κάνει το ίδιο κι αυτός. 

Ότι σκοπός σου και σκοπός του είναι να αντλείτε χαρά από τη συνύπαρξη, φιλία ή σχέση που έχετε. 

Να κυριαρχεί από κοινού η αυθόρμητη και διαρκής αναζήτηση για επαφή και εγγύτητα.

Για να συμπληρωθεί λοιπόν το παζλ της ιδανικής κι ευτυχισμένης συνύπαρξης χρειάζεται από την ίδια επιθυμία να διακατέχεται και το άλλο πρόσωπο. 

Χρειάζεται να είναι αμφίπλευρη η επιθυμία για να γίνει χαρά, γέλιο κι όμορφη αγάπη. 

Αν είναι έστω και λίγο λιγότερη, τότε μιλάμε για ανισότητα επιθυμίας, μιλάμε ότι κάποιος από τους δυο είναι λιγότερο ποθητός, άρα μπορεί σε κάποιες φάσεις και ανεπιθύμητος.

Κι επειδή δεν υπάρχει λίγο ή πολύ σε αυτά, μιας κι είναι αδιανόητο να επιθυμείς κάποιον λίγο ή πολύ, τότε μπορούμε να πούμε ότι στην ουσία δε σε θέλει κοντά του. 

Διότι αν δε σε θέλει όπως τον θες, αν αντέχει μακριά σου, αν συμπεριφέρεται στεγνά, φορώντας συναισθηματικούς αερόσακους και  δε βγάζει τον εγωισμό από τη μέση για να σου κάνει χώρο στη ζωή του για να μπεις, τότε με απλά λόγια σημαίνει ότι του είσαι ανεπιθύμητος.

Μπορεί να είσαι ένας τρόπος να ξεσκάσει, μπορεί να είσαι το παιχνίδι του για να γελά, ίσως να περνάει ευχάριστα την ώρα του με τα δικά σου παιχνίδια όταν πλήττει, δεν είσαι όμως η επιλογή του. 

Δεν είσαι το τηλεφώνημα που πήρε και ζήτησε με τρεμάμενη φωνή το ευγενές συναίσθημά σου σου κι ούτε το γραπτό μήνυμα που λέει «σε σκέφτομαι τις πιο γεμάτες ώρες».

Και στις υπόλοιπες σχέσεις σου αν βλέπεις ότι του άλλου δεν του ταιριάζεις ως ον ή εσένα δε σου ταιριάζει, αν για κάποιο λόγο σου είναι ή του είσαι φορτικός, αν δεν έχεις τι να πεις και βαριέσαι να ανοίξεις το στόμα σου για μια γλυκιά κουβέντα ή απλά σας χωρίζουνε έτη φωτός σε γενικότερη αντίληψη, σκέψεις και αξίες, τότε είναι καλύτερα να αποχωρήσεις ακέραιος.

Δεν μπορείς να κυνηγήσεις κανενός την αγάπη, την αποδοχή ή την κατανόηση αν δεν είναι σε θέση να σου τα προσφέρει από μόνος του. 

Μέγα προσόν να ξέρεις πού είσαι ανεπιθύμητος και να την κάνεις με ελαφρά.

Γιατί να κάνεις προσπάθεια να χωρέσεις εκεί που περισσεύεις; 

Γιατί να στριμωχτείς και να θεωρηθείς δυσάρεστος και κουραστικός κι από πάνω;

Να έχεις το θάρρος και την αξιοπρέπεια να φεύγεις από εκεί που δε σε θέλουν. 

Δε χρειάζεται να στο πουν για να το κάνεις.

Όσοι βέβαια το θέλουν πραγματικά δεν το δηλώνουν. Οι δηλώσεις πάντα είναι για να κόψουν στα δυο και να πονέσουν.

Να παραμερίσεις και να βρεις τρόπο να θάψεις αν χρειαστεί την επιθυμία σου για τον άλλον και να εξαφανιστείς. 

Προϋποθέτει ωριμότητα και δικαιοσύνη προς τον εαυτό σου να μπορείς να διακρίνεις ότι με το να φύγεις δίνεις στον άλλον το δώρο της ελευθερίας να επιλέξει ή να κρατήσει στη ζωή του τα πρόσωπα που τον ευχαριστούν. 

Σέβεσαι αυτό του το δικαίωμα. 

Γιατί να πρέπει σώνει και καλά να είσαι εσύ ένα απ' αυτά;

Την κάνεις λοιπόν με ελαφρά. 

Δεν είναι τυχαία αυτή η έκφραση. 

Με ελαφρά σημαίνει να διαχειριστείς την απόρριψη με ηρεμία και κάποια ανακούφιση. Σημαίνει πως όσο και να θες εσύ αυτό το πρόσωπο στη ζωή σου, μεγαλύτερη σημασία έχει τελικά πώς νιώθει εκείνο. 

Αν εκείνο, καταπιέζεται, κουράζεται και του γίνεσαι ενόχληση, το να φύγεις με μούτρα και με βαριά καρδιά το κάνει ακόμα χειρότερο. Δείχνει κακομαθημένη και χειριστική συμπεριφορά. 

Αυτό είναι κάτι που αφορά εσένα. 

Δε χρειάζεται ο άλλος να νιώσει και τύψεις από πάνω που δεν του κάνεις. 

Δεν του κάνεις ως ύπαρξη, όπως εσένα δε σου κάνουν πολλοί. 

Έτσι είναι η ζωή, αποδέξου το και προχώρα, για να μπορέσεις να βρεις αυτόν τον άνθρωπο που θα σε θέλει στη ζωή του με τον ίδιο τρόπο που τον θες κι εσύ. Και αν είναι έτσι θα το καταλάβεις, θα είναι πασίδηλο, θα σε κάνει να το ξέρεις συνέχεια.

Δύσκολο πράγμα, θα μου πεις, η ύπαρξη αμοιβαίας επιθυμίας, αλλά έτσι είναι όλα τα ωραία πράγματα: δυσεύρετα και σπάνια. 

Θέλουν κόπο να τα βρεις κι άλλο τόσο να τα κρατήσεις. 

Γι' αυτό είναι και τόσο αξιόλογα.

Μα θα σκεφτείς επίσης πως αν ο άλλος δε μάθει πόσο πολύ τον θες στη ζωή σου θα σε θεωρήσει λιποτάκτη ή θα πιστέψει τελικά ότι κι εσύ δεν τον ήθελες και τόσο.

Όχι, αν δεν το έχεις κάνεις εξ αρχής, να το φωνάξεις ευθαρσώς στο τέλος, να εκτεθείς, να μιλήσεις για όσα νιώθεις χωρίς ίχνος εγωισμού. 

Φρόντισε να μην υπάρχει ίχνος αμφιβολίας για την κατάφωρη αγάπη σου.

Να βρεις τα λόγια εκείνα τα απλά και τα αληθινά, ίσως και φορτισμένα, που θα του δείξουν αυτά που νιώθεις κι όχι τα λόγια τα ασφαλή, πεζά και χιλιοειπωμένα που σε προστατεύουν μεν, έχεις όμως στο πίσω μέρος του μυαλού σου να κατακτήσεις την ψυχή που έχεις απέναντι σου ή να βιάσεις αισθήματα που δεν είναι σε θέση να εκφραστούν. Κι αυτό δε δείχνει σεβασμό.

Η επιθυμία του για σένα δεν είναι στο χέρι σου, μόνο στο δικό του. 

Έχουμε αυτόν που μας θέλει στη ζωή του και μας δίνεται άνευ όρων κι όχι αυτόν που κοιτάμε να φέρουμε τον κόσμο ανάποδα για να τον κατακτήσουμε με το στανιό. 

Γιατί ακόμα κι αν το πετύχουμε, θα έχουμε καταφέρει να κερδίσουμε το στοίχημα κι όχι τον άνθρωπο.