Εξαρτημένες σχέσεις

Η ιστορία μας με κάποιους ανθρώπους είναι φαύλος κύκλος. 

Είναι αδύνατο να τους ξεπεράσεις. 

Όχι επειδή δε θέλεις, αλλά επειδή πολύ απλά δε γίνεται. 

Προσπαθείς, ξαναπροσπαθείς και μετά δωσ’ του κι άλλη προσπάθεια, αλλά δεν τα καταφέρνεις.

Είναι αυτοί που ήρθαν στη ζωή σου για να μείνουν. 

Αυτοί που έχουν «χτιστεί» στην καρδιά και το μυαλό σου με δέκα κιλά σκυρόδεμα και θα κατεδαφιστούν μαζί με σένα.

Όλοι ανεξαιρέτως, συγκεντρώνουν πάνω τους κάποια κοινά χαρακτηριστικά που σε καθιστούν εξαρτημένη.

Δεν είναι ο κούκλος με τις αναλογίες μοντέλου. 

Είναι ο απλός κοινός θνητός που ζει ανάμεσά μας. 

Που οι άλλες θα τον αγνοήσουν όμως εσύ θα κεντράρεις πάνω του.

Πέντε κουβέντες μαζί του σε συνδυασμό με το υπέρτατο σεξ σ’έκαναν να μην μπορείς να ξεκολλήσεις από δαύτον.

Και πρόσεξε τη σειρά που σου τα ανέφερα. 

Πρώτα σου ξεγύμνωσε το μυαλό και μετά το κορμί. 

Το μυαλό σου είναι αυτό που γαμήθηκε πρωτίστως, ας το πούμε τέλος πάντων. 

Και κάπου εκεί ήταν που σκέφτηκες: «Ορίστε, πάρε ό, τι έχω και δεν έχω. Εγώ μόνο μαζί σου θέλω να’μαι».

Έπειτα είναι κι αυτός ο τρόπος του σε όλα. 

Στο πώς κρατάει το ποτήρι, στο πώς ανάβει το τσιγάρο, στο πώς κινείται στο χώρο. 

Είναι η μουσική που ακούει, το βάδισμά του, το βλέμμα του. 

Ο ίδιος σαν οντότητα.

Κι εκείνη η κολόνια που μπορεί να τη φοράνε άλλοι δέκα εκατομμύρια άντρες σ’αυτό τον πλανήτη, αλλά πάνω του μυρίζει τόσο διαφορετικά.

Όλα αυτά τον ξεχώρισαν από τη μάζα που μέχρι πρότινος είχε περάσει απ’ τη ζωή σου.

Και δεν προσπάθησε και πολύ. 

Ήρθε όπως είναι και τα ισοπέδωσε όλα.

Χαρακτηριστικό του είναι επίσης ότι έχει κάποιου είδους εμφυτευμένο μικροτσιπάκι πάνω του και μόλις επιχειρήσεις να συνεχίσεις τη ζωή σου με κάποιον άλλο, αυτό ενεργοποιείται αυτόματα κι εκείνος εμφανίζεται από το πουθενά.

Επανέρχεται στο προσκήνιο ακριβώς τη στιγμή που είχες αρχίσει την απεξάρτηση, μόνο και μόνο για να σου θυμίσει ότι δεν τον ξεπέρασες ποτέ.

Στα κομμάτια να πάει ο νέος υποψήφιος. Εσύ θέλεις αυτόν και μόνο αυτόν.

Γαντζώνεσαι πάλι από πάνω του, το σεξ αποκτά μορφή ιεροτελεστίας και φτου κι απ’την αρχή. 

Βρίσκεσαι πάλι στο σημείο μηδέν πιο εξαρτημένη από ποτέ.

Κι όσο αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε φορά που επιχειρείς να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις πόσο τον ποθείς.

Γιατί τον συγκρίνεις με όλους, θέλοντας και μη.

Το ξέρετε και οι δύο πως αυτή η ιστορία δε θα τελειώσει σύντομα. 

Κι εκείνος έχει κάτι που νιώθει για σένα. 

Αποκλείεται να είναι μόνο το σεξ. 

Άλλωστε το βρίσκεις πλέον πιο εύκολα κι από τσιγάρα σε περίπτερο.

Ούτε είσαι η μοναδική γυναίκα στην οικουμένη που κάνει τέτοιο κρεβάτι.

Έχεις όμως κάτι που τον κάνει να σε ξεχωρίζει και να σε αναζητά ανάμεσα στις υπόλοιπες.

Τώρα είναι μάλλον η στιγμή που θα αναρωτηθείς γιατί δεν είναι πασιφανές.
Κι εγώ μαζί. 

Το γιατί δεν εκδηλώνεται είναι ένα άλλο κομμάτι που έχει να κάνει με το φόβο και την ανασφάλεια και δεν θα προσπαθήσω να το αναλύσω.

Αλλά και πάλι, αυτό είναι ακόμα ένα στοιχείο του που κατά βάθος σου αρέσει. 

Αυτή είναι και όλη του η γοητεία. 

Ότι λέει λίγα και καλά. 

Ξεστομίζει την κατάλληλη κουβέντα, την κατάλληλη στιγμή κι αποτελειώνεσαι, πάνω που είχες αρχίσει να πιστεύεις ότι έσβησαν όλα.
Μία του κουβέντα αρκεί, για να επανέλθουν στο μυαλό σου όλες οι αναμνήσεις που πίστευες πως είχες θάψει οριστικά. 

Όλα σε περιμένουν στη γωνία.

Είναι μεγάλος μαλάκας. 

Ο πιο μεγάλος απ’όλους. 

Αλλά τον θέλεις δίπλα σου. 

Γιατί είναι ο δικός σου, μοναδικός μαλάκας.

Και είναι εξάρτηση αυτού του είδους οι μαλάκες.

Γιατί ολόκληρος ο κόσμος σου περιστρέφεται γύρω απ’ αυτούς.

Όχι, δε χρήζεις ιατρικής βοήθειας. 

Απλά ασκούνται πάνω σου όλες οι δυνάμεις που χρειάζεσαι ώστε να μη μπορείς να τους ξεπεράσεις.

Είτε είχες σχέση μαζί του και χώρισες, είτε ήταν ο ανεκπλήρωτος έρωτας της ζωής σου και τα δύο έχουν κοινό παρονομαστή: το πάθος.

Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως αυτού του τύπου οι άντρες μας έχουν περισσότερη ανάγκη απ’ ό, τι εμείς εκείνους.

Δεν μπαινοβγαίνουν στη ζωή σου επειδή σε θεωρούν δεδομένη, αλλά επειδή κοντά σου νιώθουν οικεία. 

Τόσο οικεία που τρομάζουν και ξαναφεύγουν.

Γίνατε ο ένας η συνήθεια του άλλου. 

Ξέρεις όμως πως όπου κι αν πάει θα επιστρέψει σε σένα.

Κι αυτή η ρημαδοσελίδα δε λέει να γυρίσει...

Homeless

In this house where I grew up

With cozy chairs and broken cups

Memories piled up to the ceiling

Can they tell what I am feeling?

I know this house outside and in

But three birds fly upon my skin

Lay my head down in the darkness

Like so many nights before this

In this bed where I rest

I'm homeless

This house I know best

But I'm homeless

My hunger it grows

And It won't let me go

And it burns in my chest

I'm homeless

Heavy steps on hardwood floors

Into my room through broken doors

Try to leave this day behind me

But peace will never find me

I have a place I can call my own

That's where I go til the night is gone

I travel my mind and into my heart

Nobody knows when I go that far