Ο καθένας από εμάς έχει παραδεχτεί τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του ότι έχει σκοτωθεί.
Όχι βιολογικά, ψυχικά, με πόνο εσωτερικό και βουβό, που είναι αδύνατον να εκφραστεί με λέξεις.
Ο καθένας από εμάς ίσως να την έχει γλιτώσει μια δύο φορές με μώλωπες και τραύματα, όμως έρχεται η στιγμή που ο θάνατος είναι αναπόφευκτος και το μοιραίο πραγματοποιείται με κάθε δόξα και τιμή.
Ουδείς ο λόγος για ατύχημα, ξεκάθαρο έγκλημα εκ προ μελέτης.
Και επειδή τα πιο καλοσχεδιασμένα εγκλήματα γίνονται στο όνομα του έρωτα, σίγουρα θα έχεις ακούσει για το ανεκπλήρωτο, το μη ανταποκρινόμενο, το καταπιεσμένο, το δυσανάλογο.
Ξεκάθαρες ενδείξεις ότι είσαι στην πιο εύθραυστή σου εκδοχή.
Επίθετα άσχημα όταν συνοδεύονται από πόθους και που προμηνύουν μόνο ένα τέλος: τον θάνατο.
Μπορεί να είναι αργός ή γρήγορος, με αναισθητικό ή φρικτά βασανιστήρια,αλλά καμία σημασία δεν έχει, αφού στο τέλος μένεις μόνο εσύ και ο νεκρός σου εαυτός.
Το μυαλό είναι αδρανές και η μνήμη σε αναστολή για να μπορέσεις να ανακάμψεις.
Τα συναισθήματα ανύπαρκτα, αφού αυτά ήταν η αιτία να σε σκοτώσουν.
Σίγουρα η λογική που ίσως είχες χάσει επιστρέψει.
Σίγουρα επίσης θα αρχίσει η αναδόμηση της αξιοπρέπειάς σου που γκρεμίστηκε.
Μαζί με αυτά έρχεται το αναρρωμένο και πιο δυνατό σου εγώ.
Σ’ όλες τις περιπτώσεις θύτης και θύμα συνδέονται με πάθος.
Αλλά αν δούμε λίγο διαφορετικά τα πράγματα ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι ο ρόλος που μας δίνεται σε οποιαδήποτε σχέση, είναι αυτός που εμείς θέλουμε να έχουμε.
Ας σκεφτούμε πως ό,τι μας συμβαίνει είναι ό,τι εμείς επιτρέψαμε να μας συμβεί.
Ζούμε στην εποχή που μπορούμε να αποφύγουμε δυσάρεστα, να δράσουμε αν δυσφορούμε και τέλος πάντων να σκοτώσουμε πρώτοι όσα σκοπεύουν να μας τελειώσουν με τρόπο που δε θέλουμε.
Ας ξανασκεφτούμε ότι ταλαιπωρούμαστε και υποφέρουμε από θύτες που επιλέγουμε εμείς να μας βασανίζουν.
Και αυτό δηλώνει συνενοχή.
Και ίσως μας αρέσει που πονάμε.
Άλλωστε πόσοι από εμάς δεν έχουμε επιλέξει μια δεύτερη αναμέτρηση με το δυνάστη μας, με το ίδιο τρομακτικό τέλος;
Η διαφορά σε αυτή την περίπτωση είναι ότι ελπίζεις να κερδίσεις.
Και σε έναν πιο ειλικρινή διαλογισμό συνειδητοποιείς ότι έχεις βαθιά μέσα σου την ελπίδα ότι ίσως ξανασκοτωθείς, με τρόπο πιο εντυπωσιακό, έτσι όπως αρμόζει στο μεγαλειώδες που συνδέει εσένα με τον δολοφόνο σου.
Όσοι λοιπόν αντιμετωπίζουμε ψυχοφθόρες καταστάσεις επιλέγουμε να πατήσουμε χειρόφρενο ή γκάζι.
Φουλάρουμε συναισθήματα και με οδηγό το πάθος σπάμε τα μούτρα μας, πονάμε, δηλητηριαζόμαστε με δόσεις.
Αγαπάμε όμως και ζούμε.
Το ζητούμενο είναι οι ρόδες μας να κυλούν σε δρόμους που εμείς επιλέγουμε να οδηγήσουμε.
Και αν σκάσει κανένα λάστιχο, ή πάψει να λειτουργεί η μηχανή, στο χέρι μας είναι η απόσυρση του οχήματος ή η συνέχεια του ταξιδιού.
Με προορισμό δικό μας.
Όσα δε μας σκοτώνουν λένε, μας κάνουν πιο δυνατούς.
Εγώ πάλι λέω πως όσα μας σκοτώνουν μας κάνουν να είμαστε έτοιμοι για πιο πολλά, για πιο σκληρά, για πιο μεγάλα.
Σε σκότωσαν λες μια φορά, μα δε βαριέται, ας ξανάρθουν...
_____________________________________________
*δημοσιευμένο επισης στα:
Όχι βιολογικά, ψυχικά, με πόνο εσωτερικό και βουβό, που είναι αδύνατον να εκφραστεί με λέξεις.
Ο καθένας από εμάς ίσως να την έχει γλιτώσει μια δύο φορές με μώλωπες και τραύματα, όμως έρχεται η στιγμή που ο θάνατος είναι αναπόφευκτος και το μοιραίο πραγματοποιείται με κάθε δόξα και τιμή.
Ουδείς ο λόγος για ατύχημα, ξεκάθαρο έγκλημα εκ προ μελέτης.
Και επειδή τα πιο καλοσχεδιασμένα εγκλήματα γίνονται στο όνομα του έρωτα, σίγουρα θα έχεις ακούσει για το ανεκπλήρωτο, το μη ανταποκρινόμενο, το καταπιεσμένο, το δυσανάλογο.
Ξεκάθαρες ενδείξεις ότι είσαι στην πιο εύθραυστή σου εκδοχή.
Επίθετα άσχημα όταν συνοδεύονται από πόθους και που προμηνύουν μόνο ένα τέλος: τον θάνατο.
Μπορεί να είναι αργός ή γρήγορος, με αναισθητικό ή φρικτά βασανιστήρια,αλλά καμία σημασία δεν έχει, αφού στο τέλος μένεις μόνο εσύ και ο νεκρός σου εαυτός.
Το μυαλό είναι αδρανές και η μνήμη σε αναστολή για να μπορέσεις να ανακάμψεις.
Τα συναισθήματα ανύπαρκτα, αφού αυτά ήταν η αιτία να σε σκοτώσουν.
Σίγουρα η λογική που ίσως είχες χάσει επιστρέψει.
Σίγουρα επίσης θα αρχίσει η αναδόμηση της αξιοπρέπειάς σου που γκρεμίστηκε.
Μαζί με αυτά έρχεται το αναρρωμένο και πιο δυνατό σου εγώ.
Σ’ όλες τις περιπτώσεις θύτης και θύμα συνδέονται με πάθος.
Αλλά αν δούμε λίγο διαφορετικά τα πράγματα ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι ο ρόλος που μας δίνεται σε οποιαδήποτε σχέση, είναι αυτός που εμείς θέλουμε να έχουμε.
Ας σκεφτούμε πως ό,τι μας συμβαίνει είναι ό,τι εμείς επιτρέψαμε να μας συμβεί.
Ζούμε στην εποχή που μπορούμε να αποφύγουμε δυσάρεστα, να δράσουμε αν δυσφορούμε και τέλος πάντων να σκοτώσουμε πρώτοι όσα σκοπεύουν να μας τελειώσουν με τρόπο που δε θέλουμε.
Ας ξανασκεφτούμε ότι ταλαιπωρούμαστε και υποφέρουμε από θύτες που επιλέγουμε εμείς να μας βασανίζουν.
Και αυτό δηλώνει συνενοχή.
Και ίσως μας αρέσει που πονάμε.
Άλλωστε πόσοι από εμάς δεν έχουμε επιλέξει μια δεύτερη αναμέτρηση με το δυνάστη μας, με το ίδιο τρομακτικό τέλος;
Η διαφορά σε αυτή την περίπτωση είναι ότι ελπίζεις να κερδίσεις.
Και σε έναν πιο ειλικρινή διαλογισμό συνειδητοποιείς ότι έχεις βαθιά μέσα σου την ελπίδα ότι ίσως ξανασκοτωθείς, με τρόπο πιο εντυπωσιακό, έτσι όπως αρμόζει στο μεγαλειώδες που συνδέει εσένα με τον δολοφόνο σου.
Όσοι λοιπόν αντιμετωπίζουμε ψυχοφθόρες καταστάσεις επιλέγουμε να πατήσουμε χειρόφρενο ή γκάζι.
Φουλάρουμε συναισθήματα και με οδηγό το πάθος σπάμε τα μούτρα μας, πονάμε, δηλητηριαζόμαστε με δόσεις.
Αγαπάμε όμως και ζούμε.
Το ζητούμενο είναι οι ρόδες μας να κυλούν σε δρόμους που εμείς επιλέγουμε να οδηγήσουμε.
Και αν σκάσει κανένα λάστιχο, ή πάψει να λειτουργεί η μηχανή, στο χέρι μας είναι η απόσυρση του οχήματος ή η συνέχεια του ταξιδιού.
Με προορισμό δικό μας.
Όσα δε μας σκοτώνουν λένε, μας κάνουν πιο δυνατούς.
Εγώ πάλι λέω πως όσα μας σκοτώνουν μας κάνουν να είμαστε έτοιμοι για πιο πολλά, για πιο σκληρά, για πιο μεγάλα.
Σε σκότωσαν λες μια φορά, μα δε βαριέται, ας ξανάρθουν...
_____________________________________________
*δημοσιευμένο επισης στα:
