Μια «συγνώμη» για μένα

Δε μου αρέσουν οι άνθρωποι που λένε εύκολα «συγνώμη». 

Για να ακριβολογώ , ποτέ μου δεν κατάλαβα απόλυτα αυτήν τη λέξη. 

Έχουν καεί τα αυτιά μας από φράσεις ανάλατες.

Τι σημαίνει εννοώ μια συγνώμη; 

Ετυμολογικά, σαφώς υποδεικνύει μετάνοια και γνήσια μεταμέλεια. 

Είναι ταυτόσημο του λάθους, που αναγνωρίστηκε και δεν θα επαναληφθεί. 

Αηδίες. 

Πρώτη και καλύτερη, μεγάλη δασκάλα η ιστορία, μας έχει δείξει πως τα λάθη κάνουν τεράστιους χρονικούς κύκλους επανάληψης, με τους ανθρώπους έρμαια των παθών τους ξανά και ξανά.

Τα ίδια λάθη, με άλλο φόντο, ενίοτε αγκαζέ με μια απολογία. 

Κι ύστερα, δεν πιστεύω στη δύναμη των λέξεων.

Οξύμωρο θα μου πει κάποιος, αφού είναι το εργαλείο μου. 

Όχι όμως όταν αυτές χρησιμοποιούνται για άφεση αμαρτιών.

Γιατί αυτό το «συγνώμη» έχει γίνει πια ένα οικτρά προβλέψιμο άλλοθι, μια χυδαία δικαιολογία, σεντόνι για να καλύψεις τις ερινύες σου να μην κρυώσουν. 

Παίρνεις το ανάλογο ύφος, αν το έχεις με το μελό δακρύζεις και λιγάκι, το ξεστομίζεις με τρεμάμενη φωνή. 

Το λες όταν χύνεις απρόσεχτα έναν καφέ, όταν μπερδεύεις μια παραγγελία, όταν κερατώνεις ή ψεύδεσαι για να καλύψεις μια αλήθεια που πονάει. 

Το λες για να πασπαλίσει άχνη πάνω σε σκάρτες συμπεριφορές, απέναντι σε έναν φίλο που δεν του άξιζε. 

Ταιριάζει σε κάθε περίσταση.

Το ίδιο κάθε φορά. 

Ψεύτικο και κενό, εύκολα το αρπάζεις απ’το συρτάρι και το σερβίρεις κατεψυγμένο. 

Πως αλήθεια τολμάς να πιστεύεις ότι μια τόσο κοινή λέξη, γιατρεύει έναν πληγωμένο άνθρωπο, μια ραγισμένη εμπιστοσύνη, δυο απογοητευμένα μάτια. 

Δεν πιστεύω στη λεκτική συγνώμη. 

Ούτε στην δήλωση μετάνοιας πιστεύω. 

Άλλωστε, το παιχνίδι παίζεται πάντα εκ των υστέρων. 

Όταν σε πιάσουν, όπως τότε που ήσουνα μικρός, κι έκρυβες το σπασμένο βάζο κάτω απ’το χαλί.

Μετά έτρεχες ενοχικά στην απέναντι γωνία και περίμενες να ακούσεις τ’όνομα σου. 

Δε θα ξεχάσω ποτέ τα άτομα αυτά που πλήγωσα. 

Δε θα φύγει το σφίξιμο από μέσα μου, για όσους μου έδωσαν πολλά, τα πέταξα κι αποδείχτηκα λίγη. 

Όμως πάλι δε θα ζήταγα συγνώμη.

Αγένεια θα πουν οι πολλοί, αυθεντικότητα ίσως κάποιοι άλλοι με μια δεύτερη σκέψη.

Αν έπρεπε ίσως δικαιωματικά, να αξίζουμε μια και μόνο στιγμή ειλικρινούς συγνώμης, πάλι δε θα τη ζητούσα από κανέναν. 

Κάπως έτσι θα την σκηνοθετούσα. 

Θα έβρεχε και θα ήταν νύχτα, πυκνή και βαριά.

Χειμώνας, γιατί το καλοκαίρι δεν αρμόζει ποτέ σε τέτοιες καταστάσεις. 

Κι εγώ, θα στεκόμουν ακίνητη, δακρυσμένη. 

Θα ζητούσα συγνώμη απ΄την ζωή, που τόσες φορές της γύρισα την πλάτη. 

Θα έκλαιγα με λυγμούς, για όλες εκείνες τις ευκαιρίες που αρνήθηκα απ΄τον φόβο. 

Και θα κρατούσα μια τελευταία για μένα. 

Για τα «δεν θα τα καταφέρω» που γέννησαν ατολμία. 

Για τους έρωτες, που γέννησαν λάθος ελπίδες. 

Για το γαμώτο όλων εκείνων που αφήσαμε πίσω, για να κρύψουμε λίγο αργότερα τ'απομεινάρια τους, πίσω από γωνίες επίπλων. 

Ύστερα θα αναπνεύσω πρώτη φορά ελεύθερα και ήρεμα γιατί θα μ' έχω συγχωρήσει. 

Εκεί το χάνουμε όλοι. 

Στην αιτία. 

Μιλάμε και μιλάμε πολύ, ακατάσχετα και φλύαρα, απολογούμαστε και χαϊδεύουμε τα γένια μας. 

Κλείσε το στόμα σου για μια φορά και άσε το σώμα να μιλήσει.

Άπλωσε δυο χέρια και χάιδεψε ένα πρόσωπο. 

Άσε δυο μάτια να βουρκώσουν, να πουν όσα οι λέξεις δε μπορούν και ούτε πρόκειται να μπορέσουν. 

...«Εκεί είναι όλες οι λέξεις μάτια μου. Στα μάτια, τα δακρυσμένα.»
______________________________________________

*Και εννοείται ότι κλείνω με Jerry Maguire και τραγούδι απ' τους Chicago: